JEAN-PAUL BOURELLY – Kiss The Sky

5.04. 2017, godz. 20.00 – Blue Note – Poznań

Strona główna/Era Jazzu/JEAN-PAUL BOURELLY – Kiss The Sky

Skład zespołu

Jean-Paul Bourelly – guitar, vocal
Daryl Taylor – bass, vocal
Kenny Martin – drums, vocal

Nad improwizacjami wyraźnie unosił się duch Jimiego Hendrixa. Jak kiedyś, pod wpływem jego psychodelicznych wariacji, Jean-Paul porzucił lekcje gry na fortepianie, perkusji i śpiewu operowego, tak teraz co rusz nawiązuje do nich z niezwykłą sugestywnością. Trio zaprezentowało całkowicie autorską wizję funky rocka, w której nie ma miejsca na jakiekolwiek ograniczenia harmoniczne. Plątanina brzmień, często bardzo kakofonicznych i dynamicznie zmieniające się rytmy, pewnym krokiem wychodzą nawet poza muzyczne doświadczenia po LSD, z których słynął założony pod koniec lat 60. zespół Band Of Gypsys, a do którego Bourelly, Taylor i Martin wyraźnie dziś nawiązują. Kiss The Sky to muzyka, w której charakterna gitara i przejmujący głos zawsze wysuwają się na pierwszy plan. Nawet w momentach bardziej nostalgicznych i wyciszonych, nie ustępują miejsca, ani elegancko brzmiącemu basowi, ani minimalistycznym uderzeniom w bębny. Histeryczny krzyk cudownego dziecka haitańskiej diaspory. Sylabizowanie, deklamowanie i śpiewanie głosek, symultanicznie z gitarową – słodką, ale złowieszczą – melodią à la voodoo. Wreszcie energiczne uderzanie dłonią w gryf instrumentu. Wszystkie te rzeczy pokazały, że Jean-Paul Bourelly to muzyk, który „krzyczy” jazzem, wciąż pozostając wolnym od wszelkich konwenansów i koniunkturalizmów.
Sebastian Gabryel, Kultura u Podstaw
Cała idea grania odwołuje się do brzmienia tria Hendrixa szczególnie z okresu płyty „Band of Gypsys”. Bourelly nie jest przy tym biernie naśladowczy, lecz wykorzystuje inspirację, skojarzenia z mistrzem do własnej kreacji. Świetnie pomagali liderowi na scenie dwaj partnerzy: grający na gitarze basowej Daryl Taylor i perkusista Kenny Martin. Nie muszą nawet na siebie patrzeć, dawać sobie znaków, żeby rozpędzić się w rozbudowanej improwizacji i na czas wrócić do głównego tematu utworu. Basista i perkusista rozsnuwają głęboką, gęstą siatkę funkowo-jazzowo-rockowego grania, na tle której Bourelly z ostentacyjnym wdziękiem prezentuje swoje sfuzzowane, chropowate bluesowo-jazzowe figury. Śpiewał zresztą również stylowo. Pokazał też, że do grania nie jest mu niezbędnych sześć strun, improwizował także na sprzęgającym wtyku do gitary, tzw. jacku, albo uderzając od tyłu w gryf instrumentu. Bourelly jest niewątpliwie sceniczną osobowością i jego koncert zdaje się być obiecującym początkiem tegorocznego festiwalu.
Tomasz Janas, Kultura Poznań

Galeria z koncertu


JEAN-PAUL BOURELLY – Kiss The Sky

Gwiazdą klubowego koncertu wiosennej Ery Jazzu będzie kultowy amerykański gitarzysta i wokalista Jean Paul Bourelly. Inauguracja festiwalu zacznie się zatem przysłowiowym „muzycznym trzęsieniem ziemi”, by przez kolejne wieczory serwować wspaniałą i różnorodną muzykę, wybitnych artystów i nieszablonowe projekty. Jean-Paul Bourelly uznawany jest za jednego z najlepszych artystów podążających śladami największych mistrzów gitary: Jimiego Hendrixa i Jamesa „Blood” Ulmera. To gitarzysta wyznający zasadę, że trzeba grać i głośno i nostalgiczne, ale zawsze z poszanowaniem bluesowo-rockowej tradycji.

„Amerykański gitarzysta i wokalista Jean-Paul Bourelly – rekomenduje artystę i jego muzykę Dionizy Piątkowski, szef Ery Jazzu – jest jednym z pionierów nowego jazzu, w którym odniesienie do bluesa, rocka oraz nowoczesnych brzmień jest nad wyraz oczywiste. Trudno się temu dziwić skoro sam Miles Davis zaprosił go w 1988 roku do nagrania wspólnej płyty. Bestsellerowy i ważny album Milesa jest przecież syntezą nowoczesnych dźwięków i stanowił doskonały pretekst, by do projektu zaprosić m.in. Marcusa Millera, Kenny’ego Garretta, George’a Duke’a, Omara Hakima oraz Jean- Paula Bourelly”.

Jean Paul Bourelly to wszechstronny gitarzysta i ciekawy wokalista; urodził się w Chicago, w rodzinie pochodzenia haitańskiego, uczył grać na fortepianie i perkusji, jak również śpiewu operowego. Jako kilkunastolatek zauroczony muzyka Jimiego Hendrixa poświęcił się grze na gitarze. Gdy w 1979 roku przeniósł się z bluesowego Chicago do jazzowego Nowego Jorku jego kariera nabrała rozpędu. Początkowo związał się z grupami McCoy Tynera, legendarnego pianisty kwartetu Johna Coltrane’a. Był chętnie zapraszany jako muzyk studyjny do ciekawych sesji rockowy i jazzowych. Tak znalazł się w kręgu zainteresowań Milesa Davisa, który zaproponował mu udział w nagrania albumu „Amandla”. Dla młodego gitarzysty był to „dotyk anioła”, bowiem od tego momentu rozpoczęła się jego własna koncepcja tworzenia muzyki i budowania własnej, ciekawej artystycznej indywidualności. Raz były to nagrania i koncerty z wokalistką Cassandrą Wilson, innym razem projekty z muzykami rockowymi (np. z Buddy’m Milesem- perkusistą grupy Band of Gypsies, dawnej formacji J. Hendrixa, czy z Jack’em Bruce’ – basistą kultowego trio Erica Claptona, The Cream). Współpracował także z Elvinem Jonesem, Archiem Sheppem, Pharoahem Sandersem, Taj Mahalem, Lesterem Bowie i wieloma innymi, wybitnymi jazzmanami i bluesmanami. W 1984 roku do współpracy zaprosił go John Barry, przygotowujący muzykę do słynnego filmu Francisa Forda Coppoli „Cotton Club”.

Dopiero w 1987 roku nagrał swój pierwszy, autorski album „Jungle Cowboy”, który był zapowiedzią jazz-rockowych i bluesowych fascynacji gitarzysty. Maniera ta stanie się charakterystycznym brzmieniem jego muzyki przez kolejne lata. Zafascynowany stylistyką Hendrixa, szanujący tradycje ostrego, miejskiego rural-bluesa oraz ekspresyjność jazzu realizuje równolegle kilka projektów. Swoją nowa muzykę określa mianem BlueWave, która jest odpowiedzią na klasyfikowanie brzmień i nowoczesnych rytmów. Jego kolejne zespoły (np. Stone Raiders oraz słynne Power Trio z basistą m.in. Milesa Davisa i The Rolling Stones – Darryl Jonesem oraz perkusistą Living Colour – Willem Calhounem) stają się sensacją europejskich i amerykańskich estrad.

Najnowszy projekt, trio Kiss The Sky jest nowoczesnym nawiązaniem do wcześniejszych formacji gitarzysty, przy czym teraz w muzyce jest więcej elementów afro-amerykańskiej tradycji bluesa oraz nawiązania do muzyki soulowej z elementami funkowego jazzu. To soulowe zauroczenie jest w trio Kiss The Sky także dzięki udziałowi kreatywnym muzyków: basista Daryl Taylor pochodzi z Teksasu i przez wiele lat grał w zespołach Archie’go Bella oraz współpracował z perkusistami (Jab Starks, Clyde Stubbefield) z zespołów James Browna; perkusista Kenny Martin jest jednym z najważniejszych bębniarzy licznych, amerykańskich grup funky oraz gra w słynnym zespole Citizen X. „Gramy muzykę dla ludzi – deklaruje Jean Paul Bourelly – zapraszając do specyficznej podróży z dźwiękami soulu, afro-jazzu, bluesa i funky”.

Dionizy Piątkowski

Wybrana dyskografia

Love & Peace (1982; z Elvinem Jonesem I McCoy Tynerem), Blues Forever (1982; z Muhal Richard Abramsem), Rejoicing With The Lights (1983; z Muhal Richard Abramsem), Point Of View (1985; z Cassandrą Wilson), Jungle Cowboy (1987), Days Aweigh (1987; z Cassandrą Wilson), Amandla (1988; z Milesem Davisem), Blackout In The Square Root of Soul (1989; z Craig Harrisem), She Who Weeps (1991; z Cassandrą Wilson), Trippin (1992), Duophonic (1992), Dance To The Drums Again (1992; z Cassandrą Wilson), Saints & Sinners (1994), Blackadelic-Blu (1994), Tribute to Jimi (1995), Fade to Cacophony (1997), Rock the Cathartic Spirits (1998), Vibe Music (1999), Boom Bop (2001), Trance Atlantic (2002), News From a Darked Out Room (2006), Cut Motion (2007), Stone Raiders-Truth The Power (2013); 3Kings-Famous Guys (2014)

2017-04-18T11:33:06+00:00