Al Di Meola – niezwykle popularny i wybitny jazzman zgromadził ponownie plejadę gwiazd by zrealizować swój jubileuszowy, 25-ty studyjny album. „ Pursuit Of Radical Rapsody to powrót gitarzysty do stylistyki The World Sinfonia, warsztatowej formacji, która na ponad dwie dekady wyznaczała kreację muzyki amerykańskiego gitarzysty. Al Di Meola realizował w tym czasie inne, ciekawe projekty : od popowych szlagierów z rosyjskim piosenkarzem po  koncerty i nagrania z węgierskim Sturcz String Quartet. Równocześnie „ reanimował”  legendarną formację Return To Forever, z którą koncertował (w 2008 roku) na najważniejszych estradach festiwalowych oraz zarejestrował nowo-starty materiał na płycie oraz DVD. Teraz nowa odsłona The World Sinfonia zagrana przez gitarzystę wraz z legendarnym basistą Charliem Hadenem, kubańskim geniuszem fortepianu Gonzalo Rubalcabą, perkusistami Mino Cinelu , Peterem Erskinem oraz nadwornym bębniarzem  Gumbi Ortizem. „ Pursuit of Radical Rhapsody”  to także kolejny, studyjny zespół The World Sinfonia :akordeonista Fausto Beccalossi, gitarzysta Kevin Seddiki, basista Victor Miranda oraz perkusista Peter Kansas.

Al Di Meola pojawił     się  jazz-rockowych    latach siedemdziesiątych ,gdy  świat  muzyki  wpatrzony  był w innowacje  Milesa  Davisa. Meola, pilny  student  Berklee  School  Of  Music, rozkochany  w  folkowych  rytmach  amerykańskiego Południa  właśnie  wtedy  odkrył  swój  jazz : ten zawieszony między  pogodnymi  rytmami  fusion, ortodoksją synkopy oraz “blue note” a  latynoskim tangiem, sambą i folklorem flamenco.Takie  pojmowanie  muzyki  stało  się  dla  gitarzysty  źródłem spektakularnego  sukcesu  ,ludycznej wręcz popularności, zachwytu  krytyki i aplauzu słuchaczy. We wczesnym dzieciństwie Meola grał na perkusji, ale gdy miał dziewięć lat usłyszał Beatlesów i przerzucił się na gitarę. Pobierał lekcje prywatne, a w wieku 15 lat występował w grupach country and western. Rosnące zainteresowanie jazzem skłoniło go do podjęcia nauki w Berklee School of Music w 1971 roku, ale wkrótce opuścił szkołę i dołączył do grupy fusion Barry’ego Milesa; na uczelnię wrócił w 1974 roku . Wkrótce dołączył do popularnej i wpływowej grupy Chicka Corei Return To Forever i zwrócił na siebie uwagę oszałamiającymi, czasem wręcz hipnotycznymi solówkami. W 1976 roku zdecydował się na karierę solową i zrealizował kilka , przeważnie jazz-rockowych, albumów dla Columbii. W latach 1982 i 1983 nagrał dwie płyty ze słynnym akustycznym triem gitarowym, w którym oprócz niego znaleźli się John McLaughlin i Paco de Lucia. W 1985 roku powstała The World Sinfonia, najsłynniejsza formacją gitarzysty, z którą jeździ po całym świecie. Debiutanckie  nagrania z Chickiem Coreą (“Return To Forever” ,”No Mystery”, “Romantic  Warrior”),wieloletnia  współpraca  z  Johnem  McLaughlinem   i   Paco   De   Lucia   (“Friday   Night  In  San  Francisco”,”Passion,Grace  & Fire”),nagrania z Larry Coryellem i  Birelle    Lagrene    (“Super   Guitar   Trio“),eksperymenty   z  rockmanami: Philem  Collinsem  i Billem Brufordem, a nade wszystko  poszukiwanie “własnej” stylistyki umiejscawiały  muzykę  Al  Di  Meoli  w  miejscu, z  którego łatwo wskoczyć w komercyjny  obieg  nagród i list przebojów .Z drugiej strony twórczość Al Di  Meoli  nigdy  nie poddawała się takim uproszczeniom. Wiele autorskich  albumów  zyskało  rekomendujące  recenzje, prestiżowe  nagrody i wielomilionowe nakłady. Bestsellerowe albumy (“Elegant  Gypsy”,”Friday  Night  In  San  Francisco”) potwierdzały jedynie  zachwyt   i   uwielbienie   dla   gitarowej   stylistyki  Al  Di  Meoli.

Gitarzysta, ale także doskonały kompozytor,  w nowym projekcie delikatnie ucieka od swoich latynoskich przyzwyczajeń: mniej jest tanga i flamenco oraz skojarzeń z ulubionym kompozytorem gitarzysty- Astorem Piazzollą.  Błyskotliwa „ Siberiana ” jest typowym zaśpiewem cal l& response, tak ważnym dla estetyki jazzu i bluesa. Tutaj rozegrana między akustyczną gitarą i wirtuozerią akordeonu. Mocniejszy, elektryczny Meola odkrywa się przy „ Paramour’s Lullaby ” nadając kompozycji bardzo charakterystyczną dla Meoli liryczną barwę. Mino Cinelu jest perkusyjną maszyną w para-etnicznej „ Magazine ” . Mistrzem nastroju jest natomiast subtelny Charlie Haden, zwłaszcza w interpretacji standardu „ Somewhere Over The Rainbow”. Nad rozkołysanym Meolą czuwa powściągliwy mistrza jazzowego fortepianu – Gonzalo Rubalcaba. Jego brawurowe pasaże, precyzyjna harmonia i niezwykła elokwencja techniczna wyzwala brzmienie i barwę ,jakiej dawno brakowało nagraniom Meoli. Pianista brzmi wiarygodnie i jazzowo nie tylko interpretując beatlesowskie „ Strawberry Fields” , ale także cuban-jazzowe „Gumbiero”. Piękna płyta Al Di !!

 

 

 

Dionizy Piątkowski