W przededniu stulecia Międzynarodowego Konkursu Pianistycznego im. Fryderyka Chopina Narodowy Instytut Fryderyka Chopina realizuje serię wydawnictw fonograficznych poświęconych wielkim pianistom odkrytym dla światowej kultury muzycznej w Warszawie. Z 1970 roku pochodzą nagrania i wydana teraz płyta z chopinowskimi interpretacjami Janusza Olejniczaka.
Janusz Olejniczak, jedna z najwybitniejszych, najbarwniejszych i najbardziej kochanych osobowości polskiej pianistyki, ewokował idiom Chopinowski z mistrzostwem, naturalnością i nieomylną intuicją. Objawiony w 1970 roku talent i unikatowy styl gry wielkiego artysty rozwijały się w kolejnych latach błyskawicznie, a wszechstronność Janusza Olejniczaka pozwoliła mu zaistnieć nie tylko w szeroko pojętej kulturze wysokiej, ale także – gdy wykraczając poza klasykę – uczestniczył w przedsięwzięciach dotyczących muzyki jazzowej czy folkowej oraz popularnej i filmowej (wystąpił w roli Chopina w „Błękitnej Nucie” Andrzeja Żuławskiego oraz zarejestrował ścieżki dźwiękowe do „Pragnienia miłości” w reżyserii Jerzego Antczaka oraz „Pianisty” Romana Polańskiego). W pierwszą rocznicę jego śmierci ( 73. rocznicę urodzin) ukazało się także dwupłytowe wydawnictwo CD z nagraniami 18-letniego artysty, dla którego warszawski konkurs stał się początkiem wielkiej, międzynarodowej kariery. „Janusz Olejniczak zyskał renomę jednego z najpiękniejszych polskich talentów, zauważonego w wielu krajach świata” – podsumowywał w swojej syntetycznej publikacji dotyczącej historii Konkursu Chopinowskiego w 2010 roku Janusz Ekiert. W VIII edycji Konkursu Chopinowskiego 18-letni wówczas pianista zajął VI miejsce i został niekwestionowanym ulubieńcem publiczności (wielbiciele jego talentu okazywali swój entuzjazm na różne, nawet bardzo niekonwencjonalne, sposoby; wśród szczególnie oryginalnych pomysłów można wymienić obdarowanie młodego chopinisty foksterierem ostrowłosym). Album zawiera najpiękniejsze wykonania konkursowe Olejniczaka z I i II etapu oraz z finału. Znajdują się tu „Nokturn c-moll op. 48 nr 1”, „Ballada F-dur”, trzy Etiudy, „Pierwsze Scherzo”, „Druga Sonata”, „Mazurki op. 17”, „Polonez As-dur op. 53” i „Drugi Koncert Fortepianowy”.
