Piękny i symboliczny hołd obchodów stulecia urodzin najwybitniejszych innowatorów nowoczesnego jazzu Milesa Davisa (26.05.1926)) i Johna Coltrane (23.09.1926 ).Trębacz Nicholas Payton – laureat Grammy Award oraz gwiazda Ery Jazzu’ 2018 roku łączy siły z Butcher Brown – pochodzącym z Wirginii kolektywem, realizując album „A Supreme Blue” – stanowiący, odważne reinterpretacje inspirowane dwoma najważniejszymi albumami w historii jazzu: „Kind of Blue” Milesa Davisa (1959) oraz „A Love Supreme” Johna Coltrane’a (1965).
Pomysł projektu narodził się podczas spontanicznego występu Nicholasa Paytona na koncercie Butcher Brown. Muzyk na tle house’owego groove’u zespołu zagrał motyw otwierający „Acknowledgement” Johna Coltrane’a i coś natychmiast zaiskrzyło. Jeszcze tego samego wieczoru Payton napisał do perkusisty Coreya Fonville’a: „Hej, stary, musimy nagrać płytę” i koncept albumu zaczął nabierać realnych kształtów. Payton i Fonville znają się od 2010 roku, gdy Fonville był studentem Instytutu Brubecka, a Payton pełnił funkcję artysty rezydenta. Muzyk z Nowego Orleanu szybko dostrzegł wyjątkową wszechstronność młodego perkusisty, który z równą swobodą grał zarówno swing, jak i groove. Z biegiem lat ich współpraca się pogłębiała, a sesja „A Supreme Blue” stała się naturalnym zwieńczeniem tej artystycznej drogi.
Założony w 2009 roku kolektyw Butcher Brown z Richmond w stanie Wirginia tworzy muzykę czerpiącą w równym stopniu z jazzu, hip-hopu, funku i elektroniki. Zespół tworzą Corey Fonville (perkusja), DJ Harrison (instrumenty klawiszowe, fortepian, instrumenty perkusyjne), Marcus „Tennishu” Tenney (saksofon tenorowy, wokal), Morgan Burrs (gitara, MPC) oraz Andrew Randazzo / R4ND4ZZO (gitara basowa, bas syntezatorowy). Dzięki intensywnej działalności koncertowej i wysoko ocenianym albumom zbudowali wierne grono odbiorców, zyskując opinię jednego z najbardziej kreatywnych zespołów współczesnej sceny muzycznej. Gościem wspólnej sesji „A Supreme Blue” jest Nicholas Payton urodzony w Nowym Orleanie trębacz-wirtuoz, multiinstrumentalista, producent i aranżer, którego kariera obejmuje ponad trzy dekady na styku swingu, funky, R&B i awangardy. To jedna z najbardziej wyrazistych postaci współczesnej „czarnej muzyki amerykańskiej”. To jeden z najważniejszych muzyków dzisiejszego jazzu, który z niezwykłą wirtuozerią kontynuuje tradycję wielkich mistrzów tego instrumentu z południa Stanów Zjednoczonych. Laureat nagrody Grammy, jeden z czołowych światowych trębaczy jazzowych, multiinstrumentalista, wokalista, kompozytor. Jest powszechnie uważany za jednego z największych artystów naszych czasów, który zdobył szacowne miejsce w historii muzyki Jak przystało na mieszkańca Nowego Orleanu i przyjaciela rodziny Marsalisów darzy głębokim szacunkiem tradycję jazzową. Nowoczesnym jazzem i możliwościami improwizacji jazzowej zainteresował go Wynton Marsalis, z którym koncertował w Nowym Orleanie i do dziś związany jest z jego Lincoln Center Jazz Orchestra. Przez wiele sezonów terminował u Ellisa Marsalisa, który zabierał młodego Nicholasa do wspólnej „szkółki”, jaką serwował swoim synom: Branfordowi, Delfayo’wi i Wyntonowi. Z Ellisem Marsalisem trębacz podjął także studia w New Orleans Center for the Creative Arts oraz na University of New Orleans pod okiem legendarnego Harolda Battiste. Jako lider nagrał wiele znaczących albumów i koncertował na całym świecie, zarówno z własnymi grupami, jak i gościnnie z zespołami wybitnych jazzmanów (od Joe Hendersona, Wyntona Marsalisa, Herbie’go Hancocka po Christiana McBride’a, Joshua Redmana, Roy’a Hargrove’a). Koncertował także z legendarnymi artystami takim, jak m.in Ray Brown, Ray Charles, Art Blakey, Roy Haynes, Marcus Roberts, Clark Terry, Elvin Jones, Doc Cheatham, współpracował z gwiazdami jazzowej wokalistyki: Cassandrą Wilson, Jane Monheit i basistką Esperanzą Spalding.
„A Supreme Blue” nie jest typowym albumem-hołdem ani próbą rekonstrukcji klasyki. To twórczy dialog z materiałem źródłowym i wiara w muzykę jako żywy, nieustannie rozwijający się język.: „To jest coś nowego – wyjaśnia genezę sesji Corey Fonville Myślę, że artyści sami doceniliby interpretację swojej muzyki w takiej odsłonie w porównaniu z tym, jak brzmiała w 1959 czy 1963 roku. Dzis mamy 2026”. Imponuje zestaw kultowych kompozycji Milesa Davisa („So What”, „Freddie Freeloader”, „Blue in Green”, “All Blues”, ”Flamenco Sketches”) i Johna Coltrane’a (“Acknowledgement”, ”Resolution”, “Pursuance”, “Psalm”) kreatywnie odczytany przez Nicholasa Paytona i zespół Butcher Brown. Setna rocznica urodzin legendarnych artystów wyznaczyła ideę projektu, natomiast jego muzyczny fundament stworzyła rytmika. Nicholas Payton od początku dostrzegał wspólne elementy obu legendarnych albumów: formę, wymiar duchowy oraz afrykańską koncepcję rytmiczna. Charakterystyczny puls tych nagrań stały się punktem wyjścia dla połączenia tych inspiracji z energią muzyki house. Sesje nagraniowe w Spacebomb Studios w Richmond przebiegały zgodnie z zamierzeniami przy minimalnym przygotowaniu i bez prób. Materiał rozwijał się organicznie, bezpośrednio w studiu. Istotną rolę odegrał realizator nagrań i miksu Alex de Jong, który podczas sesji na żywo wprowadzał efekty inspirowane dubem. Wpływały one nie tylko na brzmienie, ale także na sposób gry muzyków. Postawienie na dynamikę, przestrzeń i świadomą powściągliwość zaowocowało nagraniem o wyjątkowej intensywności.
