Sięganie do polskiej tradycji ludowej i tworzenie nowych, artystycznych folkloryzmów nie jest czymś nowym. Pierwsze próby czyniono już w latach 60-tych i 70-tych, gdy „krakowiaki”, „kujawiaki”, „mazurki” oraz ludowe tańce i przyśpiewki pojawiały się w polskiej muzyce big-bitowej (od Skaldów po No To Co) i jazzowej (od Zbigniewa Namysłowskiego, Andrzeja Trzaskowskiego po Michała Urbaniaka). Ta ciekawa maniera artystyczna nie umyka także współczesnym artystom a mnogość projektów folkowo – ludowych pojawia się coraz częściej w prezentacjach muzyków jazzowych lub w bliskiej okolicy tej stylistyki. Do tego grona z ciekawym pomysłem „Strzępki” włącza się Julia Stoltmann – zdolna wokalistka i flecistka, absolwentka wokalistyki jazzowej Akademii Muzycznej w Bydgoszczy i Gdańsku. Wokalistka dorastała na Kaszubach, w niewielkiej miejscowości, gdzie historie potrafią obiec całą okolicę, zanim ktokolwiek zdąży sprawdzić, ile jest w nich prawdy. Album powstał z obserwacji takich właśnie sytuacji – z przymrużeniem oka, ale też z sympatią do świata, z którego pochodzi Julia. „W swojej twórczości łączę folk z motywami jazzowymi, tworząc autorskie piosenki oparte na wyrazistych tekstach i zapadających w pamięć melodiach” – deklaruje artystka. Jej mój debiutancki album „Strzępki” składa się z ośmiu piosenek łączących folk z jazzem oraz elementami indie. Są to autorskie kompozycje o tematyce miłosnej, codzienności i zmaganiach się z samym sobą. Wyróżnia je tekst inspirowany formą pieśni ludowych, chwytliwe melodie oraz improwizacje wokalne i instrumentalne.
„Strzępki” to zbiór historii, które choć początkowo mogą wydawać się od siebie oderwane, ostatecznie układają się w spójną całość. Julia Stoltmann wykorzystuje fikcję jako sposób na opowiadanie o własnych emocjach, łącząc osobiste refleksje z literacką wyobraźnią. Wokalistce towarzyszy – nie siląc się na „cepelianą ludowość” – znakomity zespół (Zofia Bielak- fortepian, Patrycja Wybrańczyk – perkusja, Kamil Hajduk – kontrabas, Nikola Freda- wiolonczela, Wojtek Ulanowski – akordeon oraz chórek: Ida Zielińska, Rozalia Grabowska, Józefina Bałdyka). Muzycznie projekt wymyka się prostym klasyfikacjom. Rozbudowany skład zespołu pozwala Julii Stoltmann zestawiać różnorodne muzyczne światy, w których inspiracje folklorystyczne i alternatywne spotykają się z jazzowymi improwizacjami wokalnymi oraz instrumentalnymi. Tradycyjne motywy zyskują tu współczesny wymiar, tworząc wielobarwną oprawę dla autorskich kompozycji. Istotną rolę odgrywają również teksty: pełne wrażliwości, obrazowych historii i językowych gier. Ich konstrukcja nawiązuje do tradycyjnych pieśni ludowych, zarówno pod względem prowadzenia narracji, powracających motywów, jak i tematyki zakorzenionej w codzienności, relacjach oraz rodzinnych zwyczajach. Julia Stoltmann przetwarza te inspiracje przez współczesną wrażliwość i wieloznaczność języka, unikając prostego odtwarzania ludowych wzorców. „Kiedy brakowało mi pomysłów na kolejne zwrotki, zaczęłam pytać znajomych, o czym rozmawiają ich dziadkowie. Szybko okazało się, że wszędzie opowiada się podobne historie. Od jednego zasłyszanego zdania, przez anegdoty, aż po rodzinne dramaty. Tak zrodził się przebojowy singiel «Kwoki», zapowiedź debiutanckiego albumu, na którym obok humoru i ironii pojawią się także bardziej osobiste historie o miłości, relacjach, codzienności i samoakceptacji. „Jest ona inspirowana naszą polską wsią i przede wszystkim tym, o czym się na tej wsi gada – wyjaśnia koncepcję nagrania Julia Stoltmann. Czerpiąc z ludowej tradycji, charakterystycznego języka codziennych rozmów i znanych powiedzeń, „Kwoki” pokazują, że mechanizm plotki od pokoleń pozostaje taki sam”. Sesję „Strzępki” łączy autorski język, w którym rodzimy folklor delikatnie spotyka się z jazzem, a tradycja z współczesną wrażliwością.
