Zaledwie kilka jazzowych grup wokalnych zdołało przełamać barierę między tym co stricto jazzowe, a tym co określa się zazwyczaj mianem muzyki rozrywkowej. Jako grupa New York Voices zadebiutowali w Ithaca College (w 1987 roku) prezentując – wraz z zespołem instrumentalnym – kwintet wokalny; Darmon Meader oraz Peter Eldridge wraz ze śpiewającymi paniami (Kim Nazarian, Caprice Fox oraz Sara Krieger) w kilka miesięcy później szerszej publiczności przedstawili się w prestiżowym, nowojorskim Town Hall. Zasadniczo ten koncert (luty 1988) pozwolił zaistnieć grupie na nowojorskiej scenie jazzowej, zdominowanej dotąd sukcesami kwartetu Manhattan Transfer. Liczne koncerty w klubach Nowego Jorku oraz lukratywny kontrakt z wytwórnią GRP Records pozwolił na błyskawiczną kreację zespołu, brzmienia, stylistyki oraz bezdyskusyjnego sukcesu debiutanckiego kwartetu. Kiedy w 1989 roku ukazał się album “The New York Voices “zespół był już doskonale znany amerykańskiej publiczności i przez kolejne sezony precyzyjnie budował swój artystyczny wizerunek. Zazwyczaj kwartet plasowano (plebiscyty, nagrody) obok Manhattan Transfer, chociaż wokaliści New York Voices uciekali się w swojej muzyce poza szlagierowo-jazzowy schemat brzmienia Manhattan Transfer. W nagraniach otaczali się znakomitymi muzykami (np. Dave Weckl, Mulgrew Miller, Michael Formanek, Gary Burton, Russell Malone, Gil Goldstein) oraz lansowali stylistykę zbliżoną do tego, co określano najczęściej „brzmieniem GRP”. Kiedy w 1991 roku ukazał się ich kolejny album „Hearts Of Fire” zespół święcił sukces w glorii wielkiej, jazzowej gwiazdy. Najważniejsze sale koncertowe oraz europejskie festiwale prezentowały New York Voices w swoich prestiżowych prezentacjach. Wkrótce (1992) zespół opuściła Sara Krieger; jej miejsce zajęła Lauren Kinhan i odtąd New York Voices występują w niezmienionym składzie (D. Meader, K. Nazarian, P. Eldridge oraz L. Kinhan). Na sukces zespołu złożyły się nie tylko liczne trasy koncertowe, ale przede wszystkim doskonałe albumu realizowane w konsekwentnej stylistyce. Płyta „What’s Inside” prezentuje nie tylko doskonały warsztat aranżacyjny, budowanie nowego brzmienia zespołu, ale także nawrót do tradycji (np. brawurowe interpretacje „All Blues” Milesa Davisa czy gershwinowski „Oh,Lady Be Good” zaśpiewany -technicznym zabiegiem – w duecie z Ellą Fitzgerald). W 1996 roku New York Voices uhonorowani zostaną prestiżową Grammy Awards za wspaniały album nagrany wraz z orkiestrą Counta Basiego. Wielkie standardy jazzu nabrały w tej interpretacji niezwykle nowoczesnego wymiaru; koncert ten uhonorowano mianem “najlepszej jazzowej prezentacji sezonu”. Komercyjnym sukcesem okazał się także album “Sing: The Songs Of Paul Simon” z jazzowymi interpretacjami wielkich przebojów P.Simona. Nagranie to stało się niezwykle ważnym w komercyjnej karierze i światowym sukcesie zespołu. Kolejny projekt, album „Swing, Swing, Swing” jest już jednak nawrotem do jazzowej tradycji; kwartet ponownie brawurowo prezentuje największe standardy ery swingu.

Dionizy Piątkowski