Michael Wollny należy do nowej generacji niemieckiego jazzu. Jest frontmanem słynnej oficyny ACT Music, która pianiście- kompozytorowi stworzyła doskonale warunki prezentacji. Dyskografia artysty w tej oficynie jest imponująca: od albumu „Wunderkammer”, „Das Wollny Alphabet”, „Ghost”, „Traumbilder”, „Klangspuren”, „Songbook”, „Wartburg”, „Mondenkind”, „Nachtfahrten”, „Oslo”, „Piano Works”, po „Wasted & Wanted”, „Tandem” i serię „Weltentraum” – czyli cała paleta brzmień i nastrojów realizowanych solo, w duetach, autorskim trio lub gościnnych formacjach. Najnowszy, solowy album „Eine Winterreise” prezentuje pianistę i kompozytora w brawurowej interpretacji, w której Michael Wollny przekształca muzykę z różnych gatunków i epok w autorską sztukę. Znakiem rozpoznawczym pianisty jest nieprzewidywalność, poszukiwanie tego, co niesłyszalne, odwaga poddania się chwili oraz nadanie nieprzewidzianego brzmienia naturalnego i determinacji odkrywania siebie na nowo, zarówno pod względem brzmieniowym, jak i kompozycyjnym. Nie bez powodu niemiecki artysta rekomendowany jest jako „jeden z czołowych pianistów i kompozytorów europejskiego jazzu” (The Guardian/Wielka Brytania), a prestiżowy Down Beat określa jego talent „fantastyczną muzykalnością międzygatunkową”. Krytycy plasują jego sztukę z dziedzictwem Paula Bley’a, Herbie’go Hancocka, Keitha Jarretta, Brada Mehldaua, Esbjörna Svenssona i Stefano Bollaniego.
Najnowszy, solowy album Michaela Wollny’ego „Eine Winterreise” (Zimowa podróż) to nowa interpretacja kultowego cyklu pieśni Franza Schuberta, wykraczająca jednak daleko poza oryginał. Michael Wollny oprócz fragmentów z oryginału Schuberta, przedstawia fragmenty skomponowane na nowo, inne są swobodnie improwizowane. Pianista splata także swoje interpretacje motywów Schuberta z popowymi piosenkami: jest Björk, reprezentowana tu przez „Aurorę”, jest Kate Bush, Louis Cole. Ta muzyka reprezentuje całkowicie współczesne podejście do fortepianu, a jednocześnie jest głęboko zakorzeniona w przeszłości. Pełna kontrastów, może być na przemian surowa, piękna lub enigmatyczna. Podobnie jak oryginał, „Eine Winterreise” Michaela Wollny’ego to sekwencja krótkich, charakterystycznych utworów, które łączą się w jeden, dłuższy łuk narracyjny. Pianista podejmuje centralne motywy oryginału, a następnie zapuszcza się dalej, by do nich później powrócić. „Moim celem było potraktowanie elementów mojej podróży tak, jakbym tworzył inscenizację teatralną. Jest tu choreografia nastrojów, precyzyjna sekwencja scen, ale jest też rodzaj sennej logiki pomiędzy utworami. Innymi słowy, pewne elementy, które odgrywają rolę w jednym utworze, pojawią się później w innej formie” – wyjaśnia genezę albumu Michael Wollny.
Także miejsce nagrania (XVI-wieczny „Reitstadel” w Neumarkt w Bawarii) miało wpływ na nastrój albumu. „Pomieszczenie ma niesamowitą aurę i dokonano tam niezliczonych nagrań fortepianowych –wspomina Michel Wollny.Pomysł, żeby się tam udać, wyszedł od dyrektora ACT, Andreasa Brandisa ale to była dla mnie trochę randka w ciemno – zarówno z miejscem, jak i z fortepianem. Pomieszczenie ma krystaliczną klarowność, która idealnie pasuje do zimowego tematu albumu. A dźwięk fortepianu nie wymagał żadnej dynamicznej obróbki. Wszystko brzmi dokładnie tak, jak zostało nagrane w tym pomieszczeniu”. Pod wieloma względami proces powstawania „Eine Winterreise” jest podróżą. „Dla mnie ta podróż niosła ze sobą chwile wielkiego entuzjazmu, ale i głębokie wątpliwości. być może więcej niż przy jakimkolwiek innym nagraniu – wspomina pianista. Prawdopodobnie nigdy wcześniej nie pracowałem pod tak wielkim rygorem, by dotrzeć do miejsca, w którym wszystko nagle wydaje się piękne, osobliwe i harmonijne. Tematy „Zimowej podróży” Schuberta mają zdolność przemawiania z zadziwiającą bezpośredniością. Nie ma potrzeby intelektualizowania, samo słuchanie oryginału wywołuje jednocześnie tak wiele fundamentalnych ludzkich pytań. To opowieść o stanie samotności, ale także o spełnionej i rozczarowanej miłości. To także opowieść o początkach i pożegnaniach i wiele więcej. Staje się również medytacją nad podążaniem naprzód bez żadnego wiarygodnego przewodnictwa, bez ustalonego celu, bez jakiejkolwiek pewności. Ta muzyka towarzyszy mi przez całe życie. Słuchałem jej w najróżniejszych momentach i w najróżniejszych nastrojach. Zawsze włączałem motywy Schuberta do mojej muzyki i tak zaczął nabierać kształtu pomysł, by znaleźć sposoby na zbliżenie się do tego dzieła, pozostając jednocześnie w obrębie mojego własnego języka muzycznego”.
