Po ponad pięciu dekadach kariery, uznany brytyjski pianista i kompozytor John Donaldson zgromadził niezwykłą grupę muzyków i zrealizował album „We Were Together, I Forget the Rest” – głęboko osobistą płytę dedykowana pamięci jego zmarłej żony, Agathy Coffey. Powstał album, w którym udział wzięli wybitni artyści: legendarna wokalistka Norma Winstone, perkusista Jeff Ballard, saksofonista Iain Ballamy, gitarzysta Rob Luft, trębacz Graeme Flowers, basista Tom Mason i wokalistkę Rebeck Edlund.
Nagrany w ciągu dwóch dni w Real World Studios we wrześniu 2025 roku, projekt zjednoczył muzyków związanych z różnymi etapami kariery Johna Donaldsona: relacja z Iainem Ballamy’m sięga końca lat 70-tych, z Jeffem Ballardem grał na kalifornijskiej scenie jazzowej w latach 80-tych, a z Normą Winston współpracował od lat 90-tych, okresu, w którym odbył liczne trasy koncertowe i wystąpił na Monterey Jazz Festival. Ta otwartość odzwierciedla muzyczną drogę Johna Donaldsona: po wczesnym klasycznym szkoleniu i studiach u Stana Tracey’a, występował z takimi artystami jak Joe Henderson, Freddie Hubbard, Kenny Wheeler, Art Farmer, Norma Winstone i Eric Alexander budując równolegle bogatą karierę w filmie, telewizji i muzyce współczesnej. Zdobył prestiżowe nagrody British Jazz Awards i od dawna uznawany jest za jednego z najbardziej wyrazistych brytyjskich pianistów jazzowych.
Czerpiąc inspiracje od Bacha i Ravela po klasyczne zespoły Milesa Davisa i Johna Coltrane’a, Donaldson zawarł na płycie „We Were Together, I Forget the Rest” niezwykle emocjonalną, refleksyjną i melodyjną muzykę. Album jest zarówno osobistym wyznaniem, jak i celebracją muzycznej przyjaźni, łącząc artystów z różnych okresów życia Donaldsona. Powstała szczególna sesja, która zamiast odbywać się na długich próbach, oparła się na zaufaniu, spontaniczności i wspólnym, artystycznym porozumieniu. Kilku muzyków przybyło z niewielkim lub żadnym przygotowaniem, wnosząc swój indywidualny głos do kompozycji ukształtowanych przez wieloletnie zaangażowanie Johna Donaldsona w improwizację, interakcję i melodię. Rezultatem jest równowaga między liryką a energią, miedzy osobistą impresja a ekspresją znakomitego zespołu gwiazd.
