Nagrany zaledwie cztery miesiące przed śmiercią album uwiecznia ostatnie koncerty legendy jazzowej pianistyki, Chicka Corei. Album „Forever Yours/The Farewell Performance” przedstawia serię solowych recitali fortepianowych dokumentujących wirtuozerię i talent wybitnego artysty jazzu. Chick Corea (12.06.1941-9.02.2021) był niewątpliwie wielką gwiazdą jazzu, muzykiem obdarzonym wielką charyzmą i talentem. W ciągu ostatnich dekad lat wielokrotnie zmieniał muzyczne oblicza: był awangardzistą, lansował fusion- jazz, był przedstawicielem klasycznego modern jazzu, wykonawcą standardów, także muzykiem klasycznym. Solowe nagrania i duety z Bobby McFerrinem, Herbie Hancockiem, Gary Burtonem, zespoły Return To Forever, Griffith Park Collection, Akoustic oraz Elektric Band, awangardowe trio Circle, muzyka klasyczna i jazz. W jego muzyce mieszał się pierwiastek wirtuozerski, skomplikowane fragmenty muzyki komponowanej oraz szalone improwizacje z różnorodną stylistyką. Jeśli do tego dodać jego naturalną fascynację brzmieniami latynoskimi, zauroczenie solowymi poszukiwaniami – jawi się obraz wspaniałego artysty oraz wielkiego innowatora dzisiejszego jazzu.
Muzyczne fascynacje i doświadczenia budował w zespołach Mongo Santamaria, Blue Mitchella, Herbie Manna oraz Stana Getza by w 1966 roku nagrać (wraz Wayne’m Shorterem i Joe Hendersonem) swój pierwszy autorski album ”Tones For Joan’s Bones”. Kilka miesięcy później Miles Davis angażuję pianistę do nagrań swoich albumów „Filles De Kilimanjaro”, „In A Silent Way” oraz przełomowego dla jazzu „Bitches Brew”. Ale to pierwsze samodzielne nagrania Corei stanowią jedne z ciekawszych pianistycznych sesji końca lat 60-tych. Eksperymenty te poszły wkrótce w kierunku awangardowego trio Corea-Braxton-Holland oraz improwizowanych nagrań solowych . W 1972 roku Chick Corea założył Return to Forever, formację popadającą w nastrój fusion – jazzu, melodyjności i przebojowości nowej, jazzowej ery. Debiutancki album zespołu promował nie tylko wielki hit „La Fiesta ”, ale wnosił także do jazzu sporą porcję popularnych, jazz-rockowych i latynoskich rytmów. Nieoczekiwaną zmianą okazała się koncepcja tworzenia muzyki wokół stylistyki zaproponowanej przez monachijską wytwórnię ECM Records. Powstały ciekawe nagrania z Anthony’m Braxtonem, Gary’m Burtonem („Crystal Silence„) ale i cała seria płyt, gdzie konwencjonalne jazzowe pasaże podporządkowane zostały specyficznej konwencji oraz subtelnej improwizacji. Koncepcję takiej właśnie muzyki rozwinie Chick Corea w fortepianowych duetach z Herbie’m Hancockiem i Friedrichem Guldą oraz w solowych, autorskich projektach. Pianista zacznie czerpać także z tradycji wielkiej klasyki , by w 1982 roku powrócić do koncepcji muzyki w standardowym, jazzowym trio. Inną metamorfozą w muzyce pianisty stanie się Electric Band oraz Akoustic Band – zespół wyraźnie nawiązujący do retoryki Return to Forever, ale upatrujący także inspiracji w sonorystycznej tradycji jazzu. Niezwykle rozległa skala muzycznych zainteresowań Corei sprawiała, że artysta czuł się całkowicie swobodnie w różnych obszarach muzyki. Przez lata nieustannie tworzył swój własny, jazzowy wizerunek, cechujący się raz fascynacjami fusion-jazzem i elektronicznym rockiem, raz rytmami latynoskimi i muzyką klasyczną, raz jeszcze stricto jazzowym trio lub solowymi recitalami.
Nagrany w październiku 2020 roku album ”Forever Yours” zrealizowano podczas dwóch koncertów solowych pianisty w Ruth Eckerd Hall w Clearwater na Florydzie. To swoisty muzyczny „testament” genialnego pianisty i kompozytora. Chick Corea bawi się kompozycjami, autorsko je interpretując i bogato improwizując. To znakomite, solowe wersje znamienitych kompozycji: od „Armando’s Rhumba”, „It Could Happen To You”, „Overjoyed”, wielkie standardy „Round Midnight”, “ Waltz For Debby” i „ In A Sentimental Mood” po liczne impresje kultowych “Children’s Songs”. Koncert „Forever Yours” szczyci się charakterystyczną dla pianisty kaskadą wirtuozerii, oszałamiającą wirtuozerią techniczną i znajomością harmonii, która sprawia wrażenie płynnej i swingującej, a nie rozwlekłej. To program, w którym Chick Corea prezentuje nie tylko swoją cenioną, oryginalną muzykę (od „Armando’s Rhumba” po mini-recital jego zachwycających Piosenek Dziecięcych), a także hołdy dla uwielbianych kompozytorów: Theloniousa Monka, Buda Powella, W.A.Mozarta, Stevie’go Wondera, Billa Evansa, Duke’a Ellingtona. Zapytany o niezwykłą zdolność Chicka Corei do łączenia kompozytorów wszystkich gatunków, wieloletni współpracownik Bernie Kirsh powiedział: „Podziwiał muzyków, których kochał, a podczas własnej eksploracji niektórych ich utworów dostrzegł między nimi podobieństwa – nawet jeśli ich dzieła dzieliły wieki. Łącząc takie utwory w swoich solowych występach, na przykład Mozarta z Gershwinem, mógł w ekscytujący sposób pokazać pewne nieoczekiwane powiązania”. Tak rozległe zainteresowania wynikały głównie z kreatywności artysty, dla którego w równym stopniu inspiracją jest twórczość Bela Bartoka, Amadeusa Mozarta, Ludwiga van Beethovena, jak i Milesa Davisa, Billa Evansa, Bud Powella czy Charliego Parkera.
