Włodzimierz Nahorny – weteran polskiego jazzu, legendarny kompozytor i dobry duch tej części sceny muzycznej, gdzie wysoko ceni się wrażliwość, kunszt i poetyckie słowo. Kompozytor utworu „Jej portret” – jednej z najważniejszych polskich piosenek – po raz pierwszy kreśli własny portret. Złożony ze wspomnień, niespełnień, wielkich muzycznych zachwytów i bezkompromisowej prawdy o sobie samym. „Muzycznie układało się tak, że na fortepianie grałem jako liryk, romantyk, zazwyczaj ballady, a na saksofonie grałem free jazz” – wyznaje wybitny pianista, saksofonista, kompozytor i aranżer o unikalnej wrażliwości melodycznej, który współtworzył najważniejsze rozdziały polskiego jazzu, a jednocześnie człowiek skromny i unikający rozgłosu.
Jest absolwentem wydziału instrumentalnego PWSM w Sopocie (w klasie klarnetu !). Na jazzowej estradzie zadebiutował w 1959 roku autorskim kwartetem Little Four. W latach 1959-61 grał w zespole North Coast Combo, współpracował także – jako klarnecista – z zespołem jazzu tradycyjnego Tralabomba Jazz Band. W 1962 roku zaprezentował się jako saksofonista altowy (na Jazz Jamboree’62) w big bandzie Jana Tomaszewskiego. Był pianistą w zespołach Ryszarda Kruzy i Alojzego Musiała (1963-64) oraz saksofonistą altowym w Sekstecie Andrzeja Trzaskowskiego (1965-70). W 1965 roku, na festiwalu Jazz nad Odrą, zaprezentował własne trio, które zdobyło I nagrodę zespołową, a Włodzimierz Nahorny nagrodę indywidualną oraz wyróżnienie za kompozycję „Zbyszek”. Jest laureatem II nagrody w Światowym Konkursie Jazzu Nowoczesnego w Wiedniu w 1966, I nagrody indywidualnej oraz II nagrody dla swojego trio na VI Festiwalu Jazzu Amatorskiego w Wiedniu w 1967 roku, nagród festiwal w Opolu za kultową już dzisiaj piosenkę „Jej portret” oraz „Tango z różą w zębach”. Jako pianista, saksofonista, flecista, kontrabasista, a także jako kompozytor i aranżer, współpracował z Andrzejem Kurylewiczem, duetem Alber-Strobel, Studiem Jazzowym PR Ptaszyna Wróblewskiego, Krzysztofem Sadowskim, Marianną Wróblewską, Łucją Prus, grupami Novi Singers i Breakout, oraz orkiestrami radiowymi w Warszawie i Łodzi. Prowadził własne zespoły, w których grali m.in. basiści Paweł Jarzębski, Jacek Ostaszewski, perkusiści Andrzej Dąbrowski, Kazimierz Jonkisz, Sergiusz Perkowski, pianista Jan Jarczyk, saksofonista Tomasz Szukalski. Włodzimierz Nahorny jest także niezwykle cenionym kompozytorem muzyki filmowej i teatralnej, autorem popularnych tematów jazzowych i piosenek.
Właściwym żywiołem Nahornego jest dźwięk, jego siła, plastyczność, ważkość, kolor, wyraz. Dźwięk wyizolowany i dźwięk w kontekście rzeczywistości szmerowej otaczającej nas na co dzień. Dźwięk w kontekście jazzu i jazz w kontekście dźwięku. To jest „jego portret”. Ale to także „bliskość ciszy” i subtelność rozmowy, gdy spotkają się wielcy romantycy polskiej estrady: subtelna i melancholijna wokalistka Nula Stankiewicz oraz legendarny pianista i kompozytor Włodzimierz Nahorny. Ta książka-rozmowa jest zatem przepięknym dopełnieniem ich wspólnego albumu „Bliskość ciszy”, gdy artyści pokazali, że subtelność potrafi mieć większą moc niż najgłośniejszy refren. To rozmowa i muzyka, która nie atakuje, która raczej tuli i nadaje spokojny oddech oraz błogość kontemplacji a elegancja brzmienia i nastrój tworzą melancholijny pomost pomiędzy muzyką, poezją i opowieścią.
W książce „Powiem jak umiem” Nula Stankiewicz oddaje głos Włodzimierzowi Nahornemu a z tych wielogodzinnych, intymnych rozmów wyłania się także fascynująca, pozbawiona retuszu kronika polskiego środowiska muzycznego od lat 60-tych po współczesność. Opowiedziane wprost, ze swadą, dystansem, z uwzględnieniem realiów epoki, trudnych relacji oraz ludzkich słabości tworzą wspaniały koloryt artysty i jego muzyki. Ale to nie tylko „jego portret”, w którym muzyka stanowi centrum wszystkiego. To przede wszystkim szczera, anegdotyczna i pozbawiona retuszu opowieść o człowieku: o zmaganiu z uzależnieniem, o wierze, lękach, cenie artystycznych wyborów i sile podnoszenia się z życiowych zakrętów. Kto zna twórczość Włodzimierza Nahornego, ten natychmiast odnajdzie tam oczywistą, jazzową emocję. Jego twórczość to poezja i romantyzm: język niedefiniowalny i nieprzewidywalny. Twórczy idiom Nahornego jest tak szeroki, jak nieskończony jest wachlarz jego artystycznych możliwości. Jest wybitnym, niepowtarzalnym kompozytorem, jednym z pierwszych polskich multiinstrumentalistów, człowiekiem o niespotykanej wrażliwości i skromności, a jednocześnie pełnym energii i nowatorskich koncepcji.
