OREGON – Beyond Jazz

4.03.2013 – godz. 20:00 – Warszawa – Palladium

//OREGON – Beyond Jazz

Skład zespołu

Ralph Towner – guitar, piano
Paul McCandless – saxes, reeds
Glen Moore – double bass
Mark Walker – drums

Kwartet wirtuozów Oregon pokazał, w jak wyrafinowane brzmienia można ubrać łatwo wpadające w ucho melodie. Ich poniedziałkowy koncert w cyklu Era Jazzu przyciągnął do warszawskiego klubu Palladium wymagającą publiczność…Oregon nie stracił nic ze swej dawnej finezji w dobieraniu pięknych, akustycznych dźwięków. Dodał natomiast chwytliwe melodie i intensywny rytm perkusji czyniące w efekcie ich muzykę bardzo atrakcyjną dla szerokich kręgów słuchaczy. To był pierwszy z ważnych koncertów jazzowych w tym roku w Warszawie i na pewno jeden z kandydatów do tytułu Jazzowy Koncertu Roku 2013.
Marek Dusza, Rzeczpospolita

Galeria z koncertu


OREGON – Beyond Jazz

OREGON jest ewenementem na jazzowej scenie: to bodaj najstarszy zespół, który bez specjalnych przerw i artystycznych zawirowań nagrywa i koncertuje od blisko pół wieku. Charakterystyczna, subtelna muzyka kwartetu na wiele dekad zbliżyła entuzjastów jazzowej tradycji oraz charakterystycznego brzmienia zespołu. To ewenement formalny i stylistyczny w historii muzyki jazzowej, ale także doskonały dowód na wierność artystyczną projektu, znanego na całym świecie jako OREGON.

Zespół powstał w 1970 roku jako nowoczesna mutacja słynnego warsztatowego Consort Paula Wintera. OREGON utworzyli: gitarzysta i klawiszowiec Ralph Towner, perkusista, sitarzysta, tablista i klarnecista Colin Walcott,basista, skrzypek, pianista i flecista Glen Moore, oraz saksofonista altowy, oboista, klarnecista basowy Paul McCandless. OREGON eksplorował obrzeża jazzu, stapiając w jedną całość elementy klasyki, folku, muzyki hinduskiej i etnicznej. Takie kameralne podejście zmuszało publiczność do ciszy i wielkiej koncentracji, niezbędnych do właściwej percepcji tej misternie utkanej materii dźwięków. Od czasu do czasu zespół wybuchał muzyką osnutą na tradycyjnej formie i fakturze, pozornie zamierzając wynagrodzić słuchaczy za trudniejsze chwile. OREGON konsekwentnie broni się przed wszelkimi kompromisami, co sprawia, że nie ma sobie równych, gdy idzie o budowanie artystycznego napięcia; reprezentuje też jedną z najbardziej znaczących a biorących początek z jazzu, muzycznych stylistyk. Mogło się wydawać, że śmierć Walcotta w wypadku samochodowym w 1984 r. będzie dla zespołu wyrokiem, a jednak po roku żałoby muzycy powrócili na estradę. Zespół zasilił teraz przyjaciel Walcotta, tablista, bębniarz, perkusjonista Trilok Gurtu a wraz z nim otworzyły się nowe perspektywy. Od wielu lat nadwornym perkusistą zespołu jest MARK WALKER, współpracujący m.in. Lyle Maysem, Paquito DeRiverą.

Saksofonista PAUL McCANDLESS w znacznym stopniu przyczynił się do ukształtowania stylistyki muzyki fusion, uprawianej przez grupę OREGON. Zadecydowały o tym oryginalne spiralne frazy jakie wydobywa z rożka angielskiego, oboju, saksofonów, fletu, klarnetu, musette (francuskiej odmiany dud z ubiegłego stulecia) oraz syntezatorów sterowanych przy pomocy ustnika. OREGON to grupa muzyków (Ralph Towner,Glen Moore,Collin Walcott i McCandles),którzy spotkali się po raz pierwszy w zespole Paul Winter Consort. Dość luźna struktura organizacyjna tego zespołu sprawiła, że McCandless podobnie jak inni muzycy, nie stronił od realizacji własnych projektów, pracował więc z Artem Landem i Davidem Samuelsem, oraz nawiązał ponownie współpracę przy projekcie Gallery z byłym wiolonczelistą z Consort, Davidem Darlingiem.

Basista GLEN MOORE wspólnie koncertował m.in. z Timem Hardinem, Tedem Cursonem, Jake’m. Hanną, Zootem Simsem. Nagrywał i koncertował z Nick’em Brignolą (1967) oraz eksperymentalnym zespołem “Synthesizer Show” Paula Bleya (1969-71).Ważnym muzycznym doświadczeniem była także współpraca w “Jazz Consort” Paula Wintera. Jego gra na kontrabasie zaistniała jednak najpełniej w zespole OREGON, Podobnie, jak jego koledzy, Moore bez trudu wypowiadał się językiem muzyki klasycznej, folku, Wschodu i jazzu. Od czasu powstania grupy OREGON w 1970 r. oryginalne brzmienie kontrabasu Moore’a przydawało charakteru każdej z płyt, co więcej, występował na nich także w charakterze altowiolisty i flecisty. Dość chimeryczny styl pracy OREGONu sprawiał, że Moore miał dość czasu by brać regularnie udział w sesjach kierowanych przez innych artystów.

RALPH TOWNER – wybitny gitarzysta jazzowy. Do roku 1963 studiował kompozycję na University of OREGON, później na dobre zajął się nauka gry gitarze. Klasycznej techniki gry uczył się w Wiedniu w Karla Scheita. W roku 1968 powrócił do USA, gdzie w Nowym Jorku współpracował z wieloma grupami jazzowymi, grając głównie na… pianinie. Jako gitarzysta został po raz pierwszy zauważony w 1971r., kiedy to na 12-strunowej gitarze wykonał fantastyczne solo na płycie” I Sing The Body Electric” zespołu Weather Report. Od tego czasu kontynuował przede wszystkim karierę solową. Nagrał szereg doskonałych albumów dla ECM Records, z których część powstała przy udziale gitarzysty Johna Abercrombiego i wibrafonisty Gary’ego Burtona. W 1971 r. Towner został współzałożycielem zespołu OREGON, którego stylistyka doskonale konweniuje z improwizatorskimi ambicjami gitarzysty.

Kilkadziesiąt albumów, jakie muzycy kwartetu Oregon zrealizowali przez ostatnie półwiecze to nie tylko obraz niezwykłej kreatywności twórczej, ale przede wszystkim dokument historii muzyki. Zarówno Paul McCandless, Ralph Towner, Glen Moore oraz Mark Walker mogliby wejść do Panteonu Sław licznymi, autorskimi projektami i nagraniami, ale być może najważniejsze miejsce w Hall Of Fame zajmą jednak jako perfekcyjny kwartet Oregon. Pietyzmem, kreatywną wrażliwością i niepowtarzalnym brzmieniem stworzyli przez dekady charakterystyczny “wzorzec” brzmienia, który przynależny jest wyłącznie ich muzyce. Można szukać różnic stylistycznych i brzmieniowych, nowych rytmów i barw w każdym nagraniu kwartetu, ale nastroje te wywoływane są zazwyczaj nie tyle artystycznym pomysłem lecz w znacznej mierze okolicznościami realizacji nagrania; raz jest to poddanie się modnej “new age”, innym razem szukanie “brzmienia powyżej ciszy” w realizacjach ECM Records, symfonicznych uniesień w projektach z orkiestrami lub w budowaniu jakiejś szczególnej, europejskiej, śródziemnomorskiej parareli. Być może jest to rezultat stylistyki i brzmienia, jakie artystom podsuwa włoska oficyna CAM Records, być może jest to artystyczna odpowiedź Oregonu na multi-kulturowość dzisiejszego jazzu.Takie właśnie są ostanie albumy kwartetu,zwłascza najnowszy “Family Tree”. Jest doskonałym przykładem dla amerykańskiej koncepcji nowoczesnego jazzu obudowanego romantyczną nutą i melodyką, dla której pomysły i artystyczne wyzwania muzyków kwartetu są najwspanialsza zabawą. To “druga młodość” Oregonu, jak zgodnie określili nagranie krytycy i najwspanialszy aromat dzisiejszego, wielopłaszczyznowego jazzu, dla którego klasyka, muzyka etniczna, improwizacja oraz wrażliwość i emocja twórcza są elementami najważniejszymi.

Koncert Ery Jazzu jest jedyną i ekskluzywną prezentacją kwartetu OREGON w Polsce!

Dionizy Piątkowski

Wybrana dyskografia

OREGON:
Our First Records (1970); Music Of Another Present Era (1973); Distant Hills (1974); Winter Light (1974); In Concert (1975); OREGON/Jones Together (1977); Friends (1977); Out Of The Woods (7978); Violin (1978); Roots In The Sky (1979); Moon And Mind (1979); In Performance (1980); OREGON (1983); Crossing (1984); Ectopia (1987); 45th Parallel (1989); Always, Never, And Forever (1991); Troika (1994); Beyond Words (1995); Northwest Passage (1997); Vanguard Sessions: Best Of The Vanguard Years (2000); OREGON In Moscow (2000; z Moscow Tchaikovsky Symphony Orchestra); Live At Yoshi’s; Prime (2005); 1000 Kilometers (2007); In Stride (2010); Family Tree (2012)

RALPH TOWNER:
I sing The Body Electric (1971;z Weather Report), Trios/Solos (1972), Diary (1973), In The Light (1974),Matchbook (1975; z Garym Burtonem), Solstice (1975), Sargasso Sea (1976; z Johnem Abercrombiem), Sounds And Shadows (1977), Dis (1977;z Janem Garbarkiem), Batik (1978), Deer Wan (1978;z Kennym Wheelerem), Sol Do Meio Dia (1978; E.Gismontim), Solo Concert (1979), Azimuth (1979),Old Friends, New Firends (1979), Solo Concert (1980),Five Years Later (1982; z J.Abercrombiem), Blue Sun (1983), Works (1983), OREGON (1984), Crossing (1985;z OREGON),Slide Show (1986; z G. Burtonem), Ecotopia (1988;z OREGON), Usfret (1988), Koputai (1989;z Jerrym Granellim),45th Parallel (1989;z OREGON), City Of Eyes (1990), Always,Never And Forever (1991;z OREGON), Open Letter (1992;z Peterem Erskinem), If You Look Far Enough (1993; z Arildem Andersenem, Naną Vasconcelosem), Gary Burton & Friends – Six Pack (1993), Oracle (1994;z Garym Peacockem), Gary Burton Collection (1995),Beyond Words (1996;z OREGON), Lost And Found (1996), Fábula (1996;z Marią Joao), Ana (1997),Solo Guitar (1997), Lost and Found (1996);Ana (1997),A Closer View (1998 – z Garym Peacockiem); Anthem (2001); Time Line (2006); From a Dream (2008); Chiaroscuro (2009; z Paolo Fresu)

PAUL McCANDLESS:
Cyrus (1971; z Cyrus), Trios/Solos (1972;z Ralphem Townerem) Music Of Another Present Era (1973; z OREGON), Distant Hills(1974), Winter Light (1974), In Concert (1975), Friends (1975), Together (1977), Violin (1978), Out Of The Woods (1978),All the Mornings Bring (1979), Roots In The Sky (1979), In Performance (1980),Skylight (1981;z Artem Landem),Later That Evening (1982;z Eberhardem Weberem), OREGON (1983), Crossing (1984;z OREGON), Ecotopia (1987;z OREGON),Heresay (1988), 45th Parallel (1989;z OREGON), Always, Never, And Forever (1991;z OREGON), Premonition (1992;zLyle Maysem), Beyond Words (1995;z OREGON),Torches On The Lake (1997); Perfect Alignment (2002); Shapeshifter (2004; z Art Lande);Walking On The Tiger’s Tail (2005; z Nguyen Le);

MARK WALKER:
Akio Sesajima (1988; z Joe Hendersonem); Tico! Tico! (1990;z Paquito D’Rivera); Open Book (1991;z Frede, Simonem);Paul McCandless (1992 z. Lyle Mays & Steve Rodby);Opaque 1995;z Fareed Haque); Portraits of Cuba (1996;z Paquito D’Rivera );The Caribbean Jazz Project -Island Stories (1997); Summer Solstice (1997;z Michael Manring, Paul McCandless);Cafe Blue (1999;Patricia Barber); Tropicana Nights (1999;z Paquito D’Rivera );Fire in the Engine Room (2000:z Andy Narellem);Calle 54 (2001;z Paquito D’Rivera /soundtrack); Rio de Janeiro Underground (2002;z Romero Lubambo i Cesar Camargo Marino);Big Band Time (2003;z Paquito D’Rivera ); Schuur Fire (2005;z Diane Schuur); Funk Tango (2007);Since Forever (2009;zFred Simonem); Reunion   (2010;z Paquito D’Rivera and Arturo Sandoval)

GLEN MOORE:
Bass Is (1970;z Davem Hollandem),Bird On A Wire (1970; z Tomem Hardinem), Bley/Peacock Synthesizer Show (1971; z Paulem Bleyem, Annette Peacock), Cyrus (1971), I’m The One (1972; z A. Peacock), Music Of Another Present Era (1973; z OREGON), Distant Hills (1974; z OREGON), Winter Light (1974; z OREGON), Restful Mind (1975; z Larrym Coryellem), In Concert (1975; z OREGON), Trios/Solos (1975; z Ralphem Townerem), Friends (1977; z OREGON), Together (1977; z OREGON), Violin (1978; z OREGON), Out Of The Woods (1978; z OREGON), Roots In The Sky (1979; z OREGON), Introducing Glen Moore (1979),We’ll Remember Zbiggy (1980; ze Zbigniewem Seifertem), In Performance (1980; z OREGON), OREGON (1983), Crossing (1984; z OREGON), Ecotopia (1987; z OREGON), 45th Parallel (1989; z OREGON), Always, Never And Forever (1991; z OREGON), Beyond Words (1995;z OREGON),Dragonetti’s Dream (1996), Nude Bass Ascending (1999); King on the Road (1999;z Nancy King); Birdfingers (2002; z Larry Coryellem)

2015-07-22T17:48:38+00:00