Nowoczesny, ekspresyjny i w pewnym sensie awangardowy projekt proponuje młoda polska kompozytr0rka i wokalista Ola Błachno. Szukając odniesień w sonorystyce jazzu, monumentalności klaski i poetyce „new wave” rocka tworzy ciekawy format broniący się interesującymi pomysłami. Ale wyjątkowość albumu „Warschauer Strasse” polega przede wszystkim na odważnym połączeniu muzyki klasycznej (klasyczny kwartet smyczkowy i industrialne inspiracje), jazzu (trio jazzowe oraz improwizacja) oraz elektroniki (looper). Trzon zespołu tworzą wybitni muzycy warszawskiej i berlińskiej sceny jazzowej: pianista Arseny Rykov, perkusista Johannes Metzger oraz kontrabasista Michał Aftyka. Ale sesja mieni się także znakomitymi gości: międzynarodowym kwartetem kameralistek (Franzisca Kussmaul, Alvise Carli, Philine Höhnisch, Mathilde Vendramin) oraz wybitnym pianistą Andrzejem Jagodzińskim. Konstrukcję albumy wymusiła partytura przygotowana na specyficzny oktet: wokal i elektronika, fortepian, kontrabas, perkusja i kwartet smyczkowy. Każda kompozycja ma własną myśl przewodnią, luźno splatającą się z ideą artystycznej i kreatywnej wolności. Ola Błachno – kompozytorka i wokalistka zamienia podróż w muzyczną opowieść o człowieku, ruchu i potrzebie wolności. Berlin i Warszawa spotykają się tu na jednej trasie:tej emocjonalnej, wewnętrznej, dalekiej od polityki i ideologii, za to bardzo bliskiej doświadczeniu. Tytuły utworów („Alexanderplatz”, „Praga”, „Nowy Świat–Uniwersytet”, „Hauptbahnhof”, „Warschauer Strasse”, „Rondo ONZ”, „Tiergarten”, „Warszawa Centralna”) tworzą mapę tej podróży. Bowiem „Warschauer Strasse” jest historią drogi: między miastami, wspomnieniami i stanami ducha. Stacje kolejowe i metra stają się symbolami wyborów, zatrzymań i ruszania dalej. Jazz — z natury wolny, improwizowany i niepokorny — prowadzi słuchacza przez tę podróż, czerpiąc zarówno z tradycyjnej harmonii, jak i z otwartej, nieoczywistej improwizacji. Obecne są tutaj także inspiracje industrialnymi brzmieniami początku XX wieku (rytmem lokomotyw, ruchem maszyn), ale to nie dźwięk pociągu jest bohaterem tej płyty, tylko człowiek, który nim jedzie.
