Bruce Gertz ma za sobą bardzo intensywną karierę jako basista, kompozytor i lider zespołów, z którymi zrealizował ponad dwadzieścia albumów. W spółpracował z takimi legendami jazzu, jak Count Basie, Cab Calloway, Dave Brubeck, Gary Burton, John Abercrombie, Joey Calderazzo, Kurt Rosenwinkel, Bill Frisell, Gil Evans, Jon Hendricks, Jerry Bergonzi, Joe Lovano, George Garzone, Mike Stern, Larry Coryell i Danilo Perez. Bruce Gertz jest także (od 1976 roku) profesorem w słynnej „jazzowej kuźni”, Berklee Scool of Music. Napisał sześć książek dotyczących techniki gry na kontrabasie i jest współredaktorem magazynu „Bass World”. Jego najnowsze nagranie „Octopus Dreams” zawiera jego autorską muzykę zrealizowaną przez znakomity kwintet, w którego skład wchodzą trębacz-flugelhornista Phil Grenadier, saksofonista tenorowy Rick DiMuzio, pianista Gilson Schachnik i perkusista Gary Fieldman.
Sesja „Octopus Dreams” rozpoczyna się utworem „Power Walk”, gdzie harmonicznie zaawansowana i dysonansowa melodia maskuje fakt, że jej struktura akordów jest w rzeczywistości oparta na utworach „Jada” i „Doxy” Sonny’ego Rollinsa a Gertz, Grenadier i DiMuzio grają barwne solówki. W nastrojowej, tytułowej balladzie „Octopus Dreams” Phil Grenadier bez wysiłku gra solo, pokonując skomplikowane zmiany akordów, a „Sea Worthy” zawiera zwięzłe wypowiedzi wszystkich muzyków elokwentnego kwintetu. Kompozycja „Mr. „Z” jest stosunkowo łagodna, podczas gdy „l 'm Busy” to najbardziej dynamiczny utwór na całej płycie, zawierający zaciętą wymianę głosów między saksofonem i trabką a perkusistą Gary’m Fieldmanem. Sesję kończy się przewrotnie „Opening” nawiązując do końcowego wcześniejszego pomysłu Ricka DiMuzio w żywiołowym „Redacted”. Ciekawy, doskonale zagrany album, jeden z najważniejszych w karierze amerykańskiego kontrabasisty.
