To prawdopodobnie drugie, bezprecedensowe wydawnictwo dokumentujące inicjatywę oraz talent Wojciecha Młynarskiego, jak inicjatora bezprecedensowych i niepowtarzalnych koncertów jazzowych. Z pewnością pierwszą była gala z piosenkami Krzysztofa Komedy. W studio koncertowym S-1 Polskiego Radia przygotowano (17.10.1995 roku, jako prolog festiwalu Jazz Jamboree) przygotowano okolicznościowy koncert, na który złożyły się piosenki skomponowane przez Krzysztofa Komedę i zaśpiewane przez popularnych polskich artystów: Ewę Bem, Annę Frankowską, Annę Serafińską, Izę Zając, Marka Bałatę, Andrzeja Dąbrowskiego, Ryszarda Rynkowskiego oraz Wojciecha Młynarskiego – pomysłodawcę wydarzenia. Komeda kojarzony jest zazwyczaj z muzyką filmową oraz kilkoma – pochodzącymi głownie z filmów – przebojami ( „Nim wstanie dzień” – Edmunda Fettinga, „Ja nie chcę spać”- Kaliny Jędrusik oraz licznych wersji kołysanki „Rosemary’s Baby”). Kompozytor rozległych utworów do kilkudziesięciu filmów, sztuk teatralnych i baletów oraz standardów jazzu jest autorem zaledwie kilkunastu piosenek. W ramach transmitowanego koncertu w cyklu „Trójka Live” oraz wydanej (w 1996 roku) płyty „Śpiewnik Komedy” zaprezentowano te nieliczne, ale popularne „przeboje” Krzysztofa Komedy z testami Agnieszki Osieckiej i Wojciecha Młynarskiego.
Po 25 latach od premiery, powraca „Duke Ellington po polsku” – wyjątkowy zapis koncertu, który odbył się 25 marca 2001 roku w Sopocie, w przeddzień 60- tych urodzin Wojciecha Młynarskiego. To spotkanie dwóch muzycznych światów: ponadczasowych kompozycji Duke’a Ellingtona i polskiej liryki Wojciecha Młynarskiego – inteligentnego, lirycznego i pełnego literackiego humoru oraz odniesień do historii polskiego jazzu. Dla Wojciecha Młynarskiego jazz Duke’a Ellingtona miał osobiste znaczenie, przywołując czasy, gdy słuchana na krótkich falach „Godzina Jazzu” Willisa Conovera była dla jego pokolenia powiewem swobody i oknem na inny świat. Te wspomnienia powróciły w tekstach napisanych do projektu. W „Cudownej karawanie”- polskiej wersji „Caravan”, Młynarski przywołał Leopolda Tyrmanda, Melomanów, Jerzego „Dudusia” Matuszkiewicza i początki polskiego jazzu przebijającego się przez rzeczywistość lat 50-tych. W „Wsiadaj do pociągu”, napisanym do „Take the ‘A’ Train”, znów pojawiają się krótkie fale, Willis Conover i Big Band Ellingtona docierający do polskich domów zza żelaznej kurtyny. Echo tych doświadczeń powraca w tekstach oraz znakomitych interpretacjach Ewy Bem, Ewy Urygi, Ingi Lewandowskiej, Doroty Miśkiewicz, Janusza Szroma i Wojciecha Młynarskiego, którym towarzyszył Zbig’s Band pod kierownictwem Zbigniewa Jaremki z plejadą jazowych gwiazd (Robert Majewski – trąbka, Dorota Miśkiewicz – skrzypce, Andrzej Jagodziński – fortepian, Marek Napiórkowski – gitara, Adam Cegielski – kontrabas i Łukasz Żyta – perkusja). Kierownictwo muzyczne i większość znakomitych opracowań należały do Zbigniewa Jaremki, wybrane utwory opracowali również Robert Majewski i Andrzej Jagodziński. Podczas koncertu zabrzmiały klasyczne kompozycje związane z erą Ellingtona w polskiej wersji przygotowanej przez Wojciecha Młynarskiego „Caravan/Cudowna karawana”, „Solitude/W samotności mej”, „I’m Beginning to See the Light/Widzę światła”, „Don’t Get Around Much Anymore/Być na tak”, „Mood Indigo/Rekord smutku”, „Satin Doll/Mała laleczko”, „In a Mellow Tone/Kolorowy ton”, „It Don’t Mean a Thing/Melodyjka się tula”, „Take the ‘A’ Train/Wsiadaj do pociągu” oraz „Love You Madly/Tęśknij za mną”. Nagranie zachowało nie tylko wspaniałą, osadzoną w „ellingtonowskiej konwencji” muzykę, lecz także zapowiedzi i opowieści Wojciecha Młynarskiego, reakcje publiczności oraz atmosferę tamtego wieczoru. Ćwierć wieku później „Duke Ellington po polsku” pozwala ponownie usłyszeć niezwykłe spotkanie muzyki Duke’a Ellingtona ze słowem Wojciecha Młynarskiego. Projekt narodził się ze współpracy Zbigniewa Jaremki i Wojciecha Młynarskiego w związku z setną rocznicą urodzin Duke’a Ellingtona, przypadającą w 1999 roku. Młynarski przygotował polskie teksty do standardów legendarnego jazzmana, nadając im własny język – inteligentny, dowcipny, liryczny, a niekiedy mocno osadzony w polskiej historii. Zbigniew Jaremko odpowiadał za muzyczny kształt przedsięwzięcia i większość aranżacji. Album zachował nie tylko muzykę, lecz także atmosferę całego wieczoru: zapowiedzi i dowcipne zapowiedzi Wojciecha Młynarskiego, reakcje publiczności oraz wydarzenia rozgrywające się na scenie.
Pierwszą edycję albumu wydał w 2001 roku sopocki Futurex Krzysztofa Karwasza i Waldemara Matkowskiego. Wojciech Młynarski wymienił wydawnictwo w swoich podziękowaniach zamieszczonych w książeczce płyty i podkreślał znaczenie utrwalenia projektu właśnie w formie nagrania koncertowego. „Odnaleziona w archiwum ulotka zapowiadająca koncert „Duke Ellington po polsku” uświadamia, że od tamtego wieczoru minęło już 25 lat – wspomina Krzysztof Karwasz. Nie ma dziś z nami Wojciecha Młynarskiego, Zbigniewa Jaremki ani Waldemara Matkowskiego, współtwórcy Futurexu. Czas zmienia perspektywę. To, co kiedyś można było uznać za niedoskonałość koncertowego zapisu, dziś jest jego wartością. Pozostały emocje, reakcje publiczności, zapowiedzi i opowieści Wojciecha Młynarskiego, a nawet życzenia ówczesnego prezydenta Sopotu Jacka Karnowskiego. Tego wieczoru nie można już powtórzyć. Pierwsze wydanie ukazało się w 2001 roku nakładem sopockiego Futurexu. Tysiąc egzemplarzy rozeszło się, a album nigdy później nie został wznowiony”.
Krzysztof Karwasz wspomina, że „ podczas późniejszych spotkań z Wojciechem Młynarskim nieraz wracał do tej płyty, trochę żałując i przepraszając, że nie ma jej już na rynku. Młynarski, zgodnie ze swoim „róbmy swoje” nie przywiązywał do tego większej wagi, zachęcał raczej, by patrzeć przed siebie, myśleć o tym, co nowe i nie oglądać się za siebie. Przez lata zarówno wykonawcy, jak i słuchacze pytali o dostępność albumu. Ćwierćwiecze koncertu stało się więc naturalną okazją, aby do niego powrócić i odnaleźć materiały sprzed 25 lat. Szczęśliwie, zachowało się niemal wszystko: umowy, projekty, mastery, fotografie Krzysztofa Wellmana oraz odręczne materiały Wojciecha Młynarskiego. Dlatego nie chcieliśmy tworzyć tej płyty na nowo, lecz przywrócić tamtą. Plastikowe pudełko zastąpił digipack, krążek otrzymał wygląd nawiązujący do płyty winylowej, natomiast charakter i oprawę oryginalnego wydania staraliśmy się zachować możliwie wiernie”. „Duke Ellington po polsku” – wyjątkowy zapis koncertu, który odbył się w Sopocie w roku stulecia nadania Sopotowi praw miejskich wznawia dziś Soliton, kierowany przez Krzysztofa Karwasza, współwydawcę pierwszej edycji płyty.
Era Jazzu jest partnerem wydawnictwa.












