Sensacyjne nagrania i swingujący dokument „prawdziwego jazzu” autorstwa znakomitego trio Kenny’ego Barrona z lat 90-tych., z tytanem kontrabasu basu Ray’em Drummondem i perkusistą Benem Riley’em. Nagrany na żywo podczas Brecon Jazz Festival w Walii w 1995 roku i wyprodukowany przez Zeva Feldmana i Jordie’go Suñola na podstawie oryginalnych nagrań z archiwum Jordiego Suñola, ten nigdy wcześniej niepublikowany album prezentuje geniusz pianisty i jego trio w najlepszym momencie kreacji autorskiego jazzu. „Z osobistego punktu widzenia, to było wspaniałe trio – wspomina Kenny Barron. Nie przypominam sobie żadnego momentu zwątpienia. Uwielbiałem sposób, w jaki Ray grał – solidnie, z wielkim tempem i osobowością. Sposób, w jaki on i Ben współgrali był idealny. Jeśli ten koncert przerodził się w coś wyjątkowego, to stało się to naturalnie. Kiedy nabiera rozpędu, to dzięki wkładowi każdego. To była praca zespołowa”.
Legendarny pianista i kompozytor Kenny Barron to wybitna postać jazzu, nobliwy weteran z kilkunastoma nominacjami do nagrody Grammy i bohater American Jazz Hall of Fame. Na profesjonalnej scenie pojawił się jako nastolatek zdobywając szlify w zespołach rhythm and bluesowych. Na przełomie lat 50–tych i 60–tych odkrył jazz i grał z Philly’m Joe Jonesem i Yusefem Lateefem. Po przyjeździe do Nowego Jorku występował z Jamesem Moody’m, Lee Morganem i swoim bratem, saksofonistą Billem Barronem. Aż do 1966 roku współpracował z Dizzy’m Gillespiem a pod koniec lat 60–tych związał się ze Stanley’em Turrentinem, by po dwóch latach występów w zespole Freddie’go Hubbarda, na dłuższy czas zadomowić się w zespołach Yusefa Lateefa. Już wtedy był uznanym kompozytorem oraz nauczycielem jazzu spełniając się jako pianista w zespołach Rona Cartera. W latach 80 -tych nadal komponował, uczył i występował, także jako współlider grupy Sphere (wraz z Charliem Rousem, Busterem Williamsem i Benny’m Riley’em). Sporo nagrywał z Frankiem Wessem, na dłuższy czas związał się ze Stanem Getzem, z którym nagrał wiele interesujących albumów. Sprawdził się również jako wybitny akompaniator wokalistów, takich gwiazd, jak Judy Niemack, Sathima Bea Benjamin czy Teresa Brewer. Wspoaniale przyjmowane były jego koncerty w standardowycm trio. Ogromna dyskografia pianisty obejmuje wiele wybitnych albumów, z których najciekawsze to “Charlie Parker Memorial Concert” z Dizzy’m Gillespiem, “New Time Shuffle” ze Stanley’em Turrentinem, “High Blues Pressure” z Freddie Hubbardem, “The Gentle Giant” z Yusefem Lateefem, słynne “Piccolo” z Ronem Carterem, “Golden Lotus”, “At The Piano”, “Four In One” z kwartetem Sphere, “New York Attitute” “Invitation”, “People Time” ze Stanem Getzem, “The Only One”, “Other Places”, “Wanton Spirit”, “Swap Sally” z Mino Cinelu, duety z Reginą Carter („Feefall”) i Charliem Hadenem (“Night and the City”). Jego dwa, wydane przez Impulse! Records albumy („The Art of Conversation” i „Book of Intuition”) to doskonale brzmiący duet z Dave’m Hollandem oraz znakomite trio z perkusistą Jonathanem Blake’m i basistą Kiyoshim Kitagawą. Pianista wraz z Charliem Hadenem był gościem Poznań Jazz Fair w 1998 roku.
Perkusistą trio jest Ben Riley, który uznanie i popularność zdobył u boku Theloniousa Monka. W latach 1956-65 regularnie koncertował i nagrywał z artystami tego formatu co, Randy Weston, Sonny Stitt, Stan Getz, Woody Herman, Junior Mance, Kenny Burrell, Eddie „Lockjaw” Davis, Johnny Griffin, Paul Winter, Jeremy Steig, Ahmad Jamal, RolandHanna, Billy Taylor, Walter Bishop, Kai Winding, Ray Bryant. Dał się poznać jako dokonały instrumentalista nagrywając (w latach 1968-75) i koncertujac z zespołami Alice Coltrane. Od 1971 roku przez całą dekadę związany był z formacja New York Jazz Quartet (równoczesnie koncertując z Tootsem Thielemansem, Miltem Jacksonem, Bobem Jamesem). Z tego okresu pochodzą jego wspaniałe nagrania dokonane wraz z kwartetem Rona Cartera (1975-77) oraz z trio Jima Halla (1981). Uznanie krytyków i zachwyt publiczności wzbudził organizując, wraz z Charlie’m Rouse’m, Busterem Williamsem i Kennym Barronem legendarna grupę Sphere nawiązujacą do tradycji jazzu Theloniousa Monka. Jego przeogromna dyskografia zawiera takie wybitne albumy, jak „It’s Monk’s Time” z Theloniousem Monkem, „Monk 1964”, „Live At The It Club’64”, „Live At The Jazz Workshop 1964”,”Underground”. „Oasis” z New York Jazz Quartet, “Four In One” z kwartetem Sphere, “Ekaya” z Dollarem Brandem, “Flight Path” , “Green Chimneys”, “Water From An Ancient Well”, “As Time Goes By”, “Cool Cat” z Chetem Bakerem, “Eternal Spirit”, “There Was A Time-Echo Of Harlem” z Eddiem Harrisem, “Heartbreak”,” Sankofa/Rear Garde”, “Episode One Children Of Harlem” z Gary’m Bartzem, “A Tribute To Someone”, “Rainey ’96” z Doug Raineyem), “The Line Forms Here”.
Basistą w tym legendarnym trio jest Ray Drummond: kompozytor, aranżer, lider zespołu, pedagog i producent. Muzyczna podróż Drummonda rozpoczęła się w wieku ośmiu lat od gry na trąbce, a następnie na waltorni. Jednak wcześnie rozwinął w sobie miłość do jazzu i nauczył się grać, słuchając muzyki mistrzów jazzu. Dopiero jako nastolatek zainteresował się gra na kontrabasie, ukończył studia na wydziale nauk politycznych i uczęszczał do Stanford Business School. Jako młody muzyk współpracował z Bobby’m Hutchersonem, Michaelem White’em, Marthą Young (siostrzenicą Lestera), Edem Kellym, Tomem Harrellem i Eddiem Marshallem. W 1977 roku przeniósł się do Nowego Jorku, gdzie szybko stał się basistą pierwszego wyboru. Jego solidne innowacje rytmiczne i harmoniczne zapewniły mu występy z takimi artystami jak Betty Carter, The Thad Jones/Mel Lewis Orchestra, Wynton Marsalis, Woody Shaw, Hank Jones, Jon Faddis, Milt Jackson, Johnny Griffin, Kenny Barron, Pharoah Sanders i George Coleman. Uczestniczył w ponad trzystu nagraniach z takimi artystami, jak Art Framer, David Murray, Stan Getz, Kenny Burrell, Kevin Mahogany, Toots Thielemans, Benny Golson i Ray Bryant. Oprócz współpracy z legendami jazzu, Ray Drummond nagrywa i występuje z wieloma wschodzącymi artystami, takimi jak Joe Locke, Steve Wilson, Paul Bollenback, Jessica Williams, Rob Schneiderman i Jeanie Bryson. Od kilku dekad prowadzi własne zespoły i jako lider ma na swoim koncie tuzin autorskich albumów. „Poza wyjątkową intonacją, mrocznymi melodiami i dowcipną wrażliwością rytmiczną, to, co wyróżnia Drummonda spośród innych basistów, to jego umiejętności lidera zespołu i kompozytora” – rekomenduje basistę Robert Hicks z magazynu The Villager. Jego muzyka jest przesiąknięta tradycją jazzu i jego korzeniami, z mieszanką afrykańskich inspiracji i nastrojów modalnych. „Próbuję odpowiedzieć na pytanie, co by się stało, gdybyśmy nie przeszli przez doświadczenie afrokubańskie – zastanawia się Ray Drummond. Co by było, gdyby afrykańskie wpływy dotarły bezpośrednio do Nowego Jorku i Nowego Orleanu?”. Jako lider zespołu otacza się muzykami, o których wie, że pasują do jego muzyki i pozwala im wykorzystać ich styl gry. „Moje podejście opiera się na konsekwentnej teorii Milesa Davisa dotyczącej prowadzenia zespołu”. Jego trzy główne grupy to Excursion (z Davidem Sanchezem, Craigiem Handym, Stephenem Scottem, Mor Thiamem i Billym Hartem), The Quartet (z Billym Hartem, Stephenem Scottem i Craigiem Handym) oraz One To One z Billem Maysem. Jako muzyk sesyjny nadal współpracuje z takimi zespołami jak The Kenny Barron Trio, Houston Person, Bobby Hutcherson, George Coleman, Phil Woods, Peter Leitch, David Murray’s Power Quartet, Toots Thielemans, Bill Charlap Trio, The Drummonds, Bennie Wallace i wieloma innymi.
„So Many Lovely Things: Live in Brecon” ukazuje trzech wirtuozów operujących na alchemicznym poziomie wzajemnej intuicji) przed entuzjastyczną publicznością w kameralnym teatrze Brycheiniog. Szybkie tempa są pełne gracji i zawrotne, średnie tempa przechodzą w potężne rytmy, a Kenny Barron dwukrotnie spełnia swoje deklarowane marzenie „by zagrać balladę i doprowadzić ludzi do płaczu”. To czwarty licencjonowany album koncertowy Kenny’ego Barrona, w niezwykłym zbiorze ponad pięćdziesięciu nagrań, na których 82-letni Mistrz Jazzu NEA zaprezentował swoją wyrafinowaną grę na fortepianie i niezapomniane kompozycje w szerokiej gamie aranżacji i kontekstów stylistycznych. Ten 105-minutowy występ, zarejestrowano 12 sierpnia 1995 roku w połowie europejskiej trasy trio. Nagranie trafiło do Elemental Music za pośrednictwem doświadczonego hiszpańskiego promotora Jordiego Suñola, który przez dekady organizował występy Kenny’ego Barrona w Europie. Nagrane przez Jeda Williamsa, ówczesnego dyrektora festiwalu, taśmy pozostały w prywatnym posiadaniu do 2024 roku, kiedy to Jordi Soley z Elemental Music spotkał się z Suñolem i zgodził się na wydanie koncertu. Produkcją albumu zajęli się Zev Feldman i Jordi Suñol z miksem i rekonstrukcją dźwięku Marca Doutreponta oraz masteringiem płyty przez Matthew Lutthansa w The Mastering Lab. Album ukazuje się jako limitowana edycja dwupłytowego LP-albumu oraz we wersji podwójnego CD. Nagranie trafia także do serwisów streamingowych Zestaw zawiera obszerne notatki i szczegółowe przypisy do utworów autorstwa znanego dziennikarza i historyka jazzu, Teda Pankena.
