Mathias Heise – wirtuoz gry na harmonijce chromatycznej dołącza do duńskiego big bandu radiowego, by w śmiałej reinterpretacji przełomowego albumu „A Love Supreme” Johna Coltrane’a z 1965 roku złożyć hołd geniuszowi nowoczesnego jazzu w roku jego 100- lecia urodzin. 9 grudnia 1964 roku w nowojorskim Van Der Gelder Studios zrealizowano jednodniową sesję nagraniową, które zrewolucjonizowała nowoczesny jazz. W legendarnym studio pojawili się pianista McCoy Tyner, basista Jimmy Garrison, perkusista Elvin Jones oraz lider, saksofonista John Coltrane. Nagrano wtedy przełomowy dla jazzu album „A Love Supreme”, najważniejszą płytę nowoczesnego jazzu, John Coltrane walcząc z nałogami kilka lat wcześniej przeżył swoiste nawrócenie i podążał ścieżką duchową, gdzie bóg był najważniejszą, oprócz samej muzyki, rzeczą w życiu artysty. Kompozycja „A Love Supreme” złożona zaledwie z czterech fragmentów, łączących się w całość tworzyła w interpretacji kwartetu hymn złożony Bogu, Absolutowi, Kosmosowi i Miłości i stałą się manifestem nowoczesnego jazzu. Suita „A Love Supreme” to historia Johna Coltrane’a, jego muzycznej podróży i duchowej ścieżki. Jest fascynującym i niespotykanym manifestem podobnym do uniesienia jakie odczuwają wierni podczas nabożeństwa.To jedno z najbardziej znaczących nagrań kanonu jazzu, wielokrotnie analizowane przez muzyków, nie tylko jazzowych. Magazyn Rolling Stone konsekwentnie wymienia nagranie wśród najlepszych albumów wszech czasów. „ Ze swoich wielu muzycznych kreacji Coltrane patrzył na „A Love Supreme” w bardzo szczególny sposób. Nazwał „A Love Supreme” pokorną ofiarą dla boga. Żadna inna jego kompozycja ani nagranie nie miały takiego przekazu. Album „A Love Supreme” był zarówno osobistym, jak i publicznym oświadczeniem kazaniem uniwersalistycznej wiary” – pisze krytyk Ashley Kahn.
Mathias Heise rekonstruuje czteroczęściową suitę od środka, integrując kluczowe elementy oryginalnych improwizacji Johna Coltrane’a z nowo opracowanymi aranżacjami big-bandowymi. Sercem projektu jest ujednolicona koncepcja harmoniczna zbudowana wokół dwuharmonicznej skali molowej, która kształtuje tożsamość brzmieniową całego albumu. Kultowy motyw „Acknowledgement” zostaje rozbudowany o całą sekcję saksofonową, a słynny dwunastoklawiszowy cykl staje się panoramicznym ruchem orkiestrowym w całym zespole. W „Resolution” Mathias Heise transkrybuje solo tenorowe Johna Coltrane’a w całości, rozdzielając je między harmonijkę i saksofony, jednocześnie budując wokół niego nowe ramy dla instrumentów dętych blaszanych i zespołu. W całej sesji „A Love Supreme Revisited” oryginalny materiał improwizowany jest zachowany, zorkiestrowany i przeformułowany a nie zastąpiony: soliści Danish Radio Big Band mają przestrzeń do wyrażenia swoich głosów, szczególnie w utworze „Pursuance”, który narasta w kierunku narastającej wymiany tenorów, zanim przejdzie w solową kadencję harmonijkową – moment, który uwypukla ciągłe poszerzanie przez Mathiasa Heise ekspresyjnego zakresu harmonijki chromatycznej. Suita kończy się „Psalmem”, przearanżowanym na pełny big band, z zachowaniem melodyjnego konturu i frazowania Coltrane’a, po czym przechodzi bezpośrednio do „Alabamy” – ballady z 1963 roku, napisanej przez Trane’a w odpowiedzi na zamach bombowy w kościele w Birmingham. To połączenie zapewnia kontemplacyjne i spójne zakończenie, łącząc duchową intensywność z historyczną powagą. „A Love Supreme Revisited” oddaje hołd architekturze muzycznej Johna Coltrane’a: prezentuje jego odrębny, współczesny głos, poszerza paletę harmoniczną, reinterpretuje melodie oraz improwizacje tworząc nowe orkiestracje i umieszczając chromatyczną harmonijkę w centrum jednego z najbardziej cenionych dzieł jazzu.
