Oczywistą nobilitacją dla każdego polskiego jazzmana jest realizacja sesji dla kultowej serii „Polish Jazz”. Działo się tak nie tylko w latach 60-tych i 70-tych, gdy albumy z logo „Polish Jazz” dokumentowały najważniejsze projekty legendarnych polskich muzyków i zespołów, ale także i w kolejnych dekadach, gdy udział w tej legendarnej serii był nadal ogromną nobilitacją. Teraz pod numerem 90 w kultowej serii „Polish Jazz” swój najnowszy projekt prezentuje wybitny basista i kompozytor Michał Barański. Kontrabasista swój debiut w serii „Polish Jazz” miał zaledwie trzy lata temu (dwa wolumeny wcześniej), gdy z numerem 88 ukazała się jego znakomita sesja „Masovian Mantra”. Album „No Return No Karma” jest dość ciekawą koncepcja artystyczną, w której pojawiają się kreatywne konsekwencje poprzednej sesji, ale jest też w „No Return No Karma” nowe artystyczne odniesienie, które jeszcze pełniej ukazuje dojrzałość muzyka- kompozytora oraz prezentuję niezwykłą uległość i otwartość na dialog kultur i eksperymentów brzmieniowych.
Michał Barański to wirtuoz kontrabasu i gitary basowej, jeden z najbardziej kreatywnych, poszukujących i odważnych artystów współczesnej polskiej sceny jazzu. Urodzony w 1984 roku w rodzinie z muzycznymi tradycjami, w wieku pięciu lat rozpoczął swoją przygodę z muzyką, początkowo ucząc się gry na fortepianie, a następnie rozwijając swoje muzyczne zdolności w grze na wiolonczeli. W trakcie edukacji muzycznej w szkole równolegle w wieku 12 lat zainteresował się muzyką rozrywkową i jazzową. Rozpoczął naukę gry na gitarze basowej, aby już wkrótce grać w lokalnych zespołach w jego rodzinnych Żorach. Jako trzynastolatek został zauważony na warsztatach jazzowych przez amerykańskiego klarnecistę Brada Terry.Wraz z pianistąMateuszem Kołakowskimi perkusistą Tomaszem Torresemwszedł w skład kwartetu Terry’ego, wielokrotnie koncertując w USAi zdobywając szlify u źródeł jazzu. Koncertował w słynnym klubie Knitting Factory w Nowym Jorku, Jazz Bakery w Los Angeles, Berklee Performance Center w Bostonie, Vail Jazz Festival w stanie Colorado, Portland Jazz Festival w stanie Maine. Podjął także naukę kontrabasu klasycznego liczne zdobywając wyróżnienia i nagrody na przesłuchaniach i konkursach klasycznych szkół muzycznych (nagroda na ogólnopolskich przesłuchaniach klas wiolonczeli i kontrabasu w Elblągu). Edukację muzyczną kontynuował na Wydziale Jazzu Akademii Muzycznej w Katowicach w klasie prof. Jacka Niedzieli. W czasie studiów założył wraz z pianistą Pawłem Kaczmarczykiem formację K/B/D trio, z którą zdobył wiele nagród na festiwalach i konkursach jazzowych) od Grand Prix na 40 Festiwalu Jazz nad Odrą we Wrocławiu, po Aniołek Jazzowy na Bielskiej Zadymce Jazzowej w 2005 roku). Już w trakcie studiów rozpoczął współpracę z wieloma wybitnymi artystami polskiej i światowej sceny takimi jak: Bennie Maupin, Nigel Kennedy, Dan Tepfer, David Doruzka, Vladislav Sendecki, Derrick McKenzie, Atma Anur, Tomasz Stańko, Zbigniew Namysłowski, Marcin Wasilewski, Michał Urbaniak, Aga Zaryan, Kayah, Piotr Wojtasik, Bernard Maseli, Jarosław Śmietana, Piotr Wylezol, Michał Tokaj, Artur Dutkiewicz, Urszula Dudziak, Kuba Badach, Ania Szarmach, Ewa Bem, Mieczysław Szcześniak, Dorota Miśkiewicz, Marek Napiórkowski, Adam Bałdych, Andrzej Olejniczak, Piotr Schmidt, Grzech Piotrowski, Piotr Baron. Wraz z amerykańskim saksofonistą Bennie’m Maupinem, Michałem Tokajem i Łukaszem Żytąwspółtworzył The Bennie Maupin Quartet. W 2008 roku ukazał się album „Early Reflections”, który zajął drugie miejsce w ankiecie krytyków jazzowych amerykańskiego czasopisma Jazz Times w kategorii najlepszy album roku 2008.
„No Return No Karma” to płyta, która wymyka się prostym klasyfikacjom, będąc manifestem wolności artystycznej Michała Barańskiego. Album łączy w sobie elementy jazzu, indyjskiej matematyki rytmicznej oraz europejskiej wrażliwości. To także zasługa formacji, jaką przygotował kontrabasista. Fundamentem projektu są muzycy współpracujący na co dzień z Michałem Barańskim: Shachar Elnatan (gitara, oud), Michał Tokaj (fortepian, syntezatory) i Łukasz Żyta (perkusja). Do tej spójnej całości dołączyli wyjątkowi goście, wnosząc własną wrażliwość i odmienną perspektywę muzyczną. Aga Zaryan, Kuba Badach i Michał Rudaś nadają albumowi unikalny charakter wokalny, Tomasz Dąbrowski wnosi brzmienie trąbki osadzone w skandynawskiej tradycji, a Bodek Janke – mistrz tabli i konnakolu – otwiera przestrzeń dla transowych, rytmicznych poszukiwań.
„Mniej więcej na rok przed nagraniem tej płyty – wspomina Michał Barański – skontaktowałem się z Tomaszem Dąbrowskim, a potem na nagraniach okazało się, że był to muzyczny strzał w dziesiątkę. Tomasz dostarczył dokładnie to, co sobie wymarzyłem, dodając jeszcze jeden element do mojego multikulturowego muzycznego kotła. Piękne brzmienie oraz inne spojrzenie na muzykę. Może trochę bardziej skandynawskie, bo Tomasz od lat mieszka w Malmo w Szwecji. Utwór „No Return No Karma” to wizytówka płyty i także biografia moich fascynacji muzycznych od wczesnego dzieciństwa. Improwizowany wstęp rubato trąbki i gitary przechodzi w wykonaną przeze mnie klasycyzującą partię wiolonczeli, na której gram od szóstego roku życia. Solo kontrabasu kończy się polirytmią 4:5, która jest łącznikiem do swingowego pulsu inspirowanego Philly Joe Jones’em. Po temacie następuje kolektywna improwizowana część, w której przewodzi Tomasz Dąbrowski. Potem niespodziewanie wyłania się część inspirowana indyjskim konnakolem, ale w pulsacji hip-hopowej.Muzyka płynie niezależnie od gatunków, podziałów i wielobiegunowości obecnego świata”.
