Piotr Scholz – poznański gitarzysta i kompozytor jest laureatem Nagrody Ery Jazzu 2017 i twórcą licznych projektów, które realizował wraz z gwiazdami tej prestiżowej imprezy. Unikalne projekty i koncerty realizował wraz z autorską Poznań Jazz Philharmonic Orchestra, z solistami – legendami światowego jazzu (Jean Luc Ponty, Stanley Jordan) czy promując nowoczesne brzmienie orkiestry. Gitarzysta nie unikał także autorskiej ekspozycji a jego elokwentny zmysł dyrygenta czynił z nagrań i koncertow PJPO znaczące wydarzenia artystyczne. Tylko nieliczni zauważyli, że PJPO zgrabnie przeobraziła się w klubowy big band czyli Blue Jazz Orchestra z ferią ciekawych, tematycznych koncertów i plejadą znakomitych solistów.
Orkiestrowa ambicja muzyki Piotra Scholza jest precyzyjną koncepcją twórczą. Kompozytor z dużą łatwością przygotowuje trudne i skomplikowane projekty włączając w nie autorskie pomysły oraz – co niezwykle ważne – pakiet własnych kompozycji oraz aranżacji. Czyni to z Piotra Scholza jednego z ważniejszych twórców nowego, młodego polskiego jazzu. Elekowencja artystyczna, zamysł twórczy oraz gloria wykonawcza staje się u Piotra Scholza znakomitą manierą do realizacji ciekawych i nieszablonowych pomysłów. Tak – z pewnością – zrodziła się sesja „Sidła”- nowoczesna jazzowa suita zainspirowana powieścią Grażyny Bacewicz, skomponowana i przygotowana przez Piotra Scholza wraz z Orkiestrą Jazzową Akademii Muzycznej w Łodzi. „U podstaw koncepcji kompozytorskie] suity leżała chęć stworzenia około godzinnego repertuaru na orkiestrę jazzową z elementami melorecytacji – wyjaśnia genezę albumu Piotr Scholz. Tekst pochodzi z wybranych fragmentów powieści kryminalnej „Sidła” autorstwa wybitnej kompozytorki skrzypaczki, patronki łódzkiej Akademii Muzycznej, Grażyny Bacewicz W 2019 roku, po 50 latach od śmierci artystki, jej książka została opublikowana przez Polskie Wydawnictwo Muzyczne. Jednym z głównych celów przedsięwzięcia było poszukiwanie nowego brzmienia, gatunku oraz odpowiedniej obsady – to zabiegi, których użycie stanowiło ważny etap w krystalizacji stylu kompozytorskiego Od strony formalne] zatem suita „Sidła” wykorzystuje połączenie technik kompozytorskich znanych z muzyki poważnej, ze szczególnym uwzględnieniem cech charakterystycznych dla opery, z elementami muzyki jazzowe] W wyniku fuzji tych pomysłów powstało dzieło wokalno-instrumentalne, w którym muzyka oraz improwizacja współdziałają z dynamiką narracji fabularnej”.
To już trzecia, orkiestrowa odsłona Piotra Scholza. Co ciekawa, każda z tych orkiestr jest/była stylistycznie inaczej formatowana: od uniwersalnej i najbliższej estetyce big bandu PJFO po nowoczesną Blue Jazz Orchestra i –stworzoną ze studentów i absolwentów AM w Łodzi – orkiestrę kierowana przez zdolnego wykładowcę AM w Łodzi. Kompozycja „Sidła” została premierowo wykonana przez Orkiestrę Jazzową Akademii Muzycznej w Łodzi, podczas Święta Uczelni, ze specjalnym udziałem wokalistki Anny Rybackiej (na płycie pojawia się także druga wokalistka Karolina Ceglowska). Dziesięcioczęściowa suita jest ultranowoczesnym i niezwykle precyzyjnie skomponowanym i zaaranżowanym utworem. Nowoczesne operowo-fabularne postrzeganie powieści Grażyny Bacewicz czyni z albumu muzyczno-narracyjny spektakl, w którym poza warstwą fabularną i emocjonalnymi tekstami, jawi się orkiestra osadzona w kultowej strukturze dzisiejszego „thrid stream music” z pomysłami i skojarzeniami, które budowały awangardowy jazz. Odniesienie do koncepcji artystycznych Johna Lewisa, Gunthera Schullera, Davida Bakera, Williama Russo a nawet George’a Russella i Ornette’a Colemana jawią się brzmieniem całej sesji. Szukanie uniwersalnych połączeń między tym, co klasyczne a tym, co jazzowe jest strukturą optymalną. Są przeto „Sidła” album bardzo ciekawym, mocno odstającym od typowych, orkiestrowych realizacji. Spójna muzyczna estetyka łączny poszczególne fragmenty kompozycji w zgrabną i przemyślaną opowieść, w której rozgrywa się zarówno wibrujący jazz, jak i estetyka nowoczesnej, wręcz awangardowej stylistyki. To połączenie odważnej techniki kompozytorskiej muzyki klasycznej (z odniesieniami do opery) z językiem jazzu, tworzące formę wokalno-instrumentalną, w której muzyka oraz improwizacja zgrabnie współgrają z narracją literacką.
