Saksofonistka i kompozytorka Tineke Postma jest artystką doskonale znana na europejskiej scenie jazzowej. Bezkompromisowy, piękny ton oraz sugestywna ekspresja zjednały jej nie tylko uznanie słuchaczy, ale zyskały także poklask fachowców. W plebiscycie krytyków prestiżowego, amerykańskiego magazynu Down Beat uhonorowano (w 2019 roku) młodą artystkę laurem „Wschodzącej Gwiazdy Saksofonu Sopranowego” . Tineke Postma z sukcesami koncertuje na całym świecie, wydala osiem (!) uznanych przez krytyków albumów, jest ważną postacią w liczonych projektach jako solistka. Teraz przedstawia swój dziewiąty album „VOYA” nagrany z udziałem Davida Dorůžki (gitara), Roberta Landfermanna (kontrabas), Tristana Renfrowa (drums) oraz wokalisty Theo Bleckmanna.
Dla saksofonistki to nie tylko występy a wspólnota, sposób na dotarcie do nieznanego, przy jednoczesnym zachowaniu więzi z ludźmi są artystyczna i życiową koncepcją. Kształciła się w Konserwatorium Amsterdamskim i Manhattan School of Music, a w latach 2009–2013 mieszkała w Nowym Jorku, chłonąc energię miasta i rozwijając swoje artystyczne horyzonty. Obecnie mieszka w Holandii i kontynuuje międzynarodowe tournée, wspierając kolejne pokolenie muzyków jako profesor w Królewskim Konserwatorium w Hadze, Konserwatorium Amsterdamskim oraz jako wykładowca gościnny w takich instytucjach jak Jazzcampus Musik Akademie Basel. Przez lata zapraszana była do muzycznych projektów takich artystów jak Kenny Barron, Esperanza Spalding, Wayne Shorter, Herbie Hancock, Dianne Reeves, Geri Allen, Terri Lyne Carrington, WDR Big Band i Metropole Orchestra. W 2012 roku wzięła udział w koncercie Global All-Star Concert w Organizacji Narodów Zjednoczonych z okazji Międzynarodowego Dnia Jazzu, a w 2018 roku wystąpiła u boku Herbie’go Hancocka w Melbourne oraz w Kennedy Center Honors w Waszyngtonie. W 2023 roku, na zaproszenie Esperanzy Spalding, Tineke Postma zrealizowała (dzieląc scenę ze współpracownikami Shortera- Danilo Pérezem i Johnem Patituccim) projekt Wayne’a Shortera brawurowo wykonanując jego utwory symfoniczne „Gaia”, „Orbits” i kompozycje z „Ifigenii”. Zaproszenie to nastąpiło z osobistej rekomendacji Shortera, co Tineka Postma przyjęła jako jeden z największych zaszczytów w swojej karierze. Artyzm holenderskiej saksofonistki zarejestrowano na dwóch albumach nagrodzonych Grammy („The Mosaic Project” Terri Lyne Carrington i „Beautiful” Dianne Reeves). Tineke Postma została uhonorowana także ważnymi laurami: Europejski Muzyk Roku (Académie du Jazz, 2020), nagroda Buma Boy Edgar (2015), nagroda Edison (2011) i nagroda Jazz Juan Revelations (2009). Saksofonistka otrzymała również prestiżowe zamówienia od Bimhuis (zadanie kompozytorskie 2020), Metropole Orchestra (album jubileuszowy) i Loft Köln.
Przeplatając swoją melodyjną wrażliwość w nowe formy ekspresji, strukurą jej sztuki jest Tineke Postma Group, kolektyw, który tworzą wieloletni współpracownicy: David Dorůžka (gitara, Praga), Robert Landfermann (bas, Kolonia) i Tristan Renfrow (perkusja, Amsterdam). Ich brzmienie to muzyczna rozmowa, w której liryzm przeplata się z odważną improwizacją, opartą na zaufaniu i swobodzie głębokiego słuchania. Z dziewiątym albumem „VOYA” w saksofonistka ( alt i sopran) i kompozytorka otwiera nowy rozdział w swojej rozwijającej się twórczości , zapraszając do współpracy wokalistę Theo Bleckmanna. Wraz z sugestywnym głosem nowojorczyka kwartet wyczarowuje rozległy, a zarazem intymny pejzaż dźwiękowy. Theo Bleckmann, nominowany do nagrody Grammy wokalista i artysta ECM, znany jest ze swojej twórczości łączącej różne gatunki, obejmującej jazz, nową muzykę i brzmienia eksperymentalne, stad entuzjazm saksofonistki do współpracy z jednym ze swoich ulubionych wokalistów. Zespół rozkwita, skłaniając się ku nieznanemu, zatapiając się w teraźniejszości (w tym duchu mentora Wayne’a Shortera), rozbrzmiewa delikatnie, uhonorowany w jej interpretacji jego świetlistej kompozycji „Someplace Called „Where”. „VOYA” rozbrzmiewa na wielu płaszczyznach: odwołuje się do „podróży”, oddaje hołd „głosowi”, honorując obecność Bleckmanna jako instrumentu a wreszcie, tytuł albumu wyraża Oyę, jorubską boginię wiatru, symbolizującą transformację, oddech i burzę. Sesja staje się zatem podróżą przez wiatr, głos i ducha – przestrzenią poza dźwiękiem, naczyniem do słuchania i refleksji.
