Australijski gitarzysta i kompozytor Zak Scerri prezentuje „In Case I Don’t See You” – swój drugi album i pierwsze wydawnictwo od czasu przeprowadzki do Wielkiej Brytanii. Na gitarsze zaczął grać mając 12 lat, początkowo zanurzony w rocku, potem zwrócił się w stronę jazzu i brzmień współczesnych. Ta podwójna tożsamość pozostaje centralna dla jego twórczości. Jego kompozycje, choć zakorzenione w jazzowym języku, czerpią z groove’u, rockowej energii i brakiem wpasowywania się w jedną stylistyczną ramę. Format autorskiego trio jest otwarty, responsywny i wyeksponowany. Sesję przygotowali wraz z liderem kontrabasista Ross Anderson i Billy Pod na perkusji. To muzycy, których Zak Scerri opisuje jako idealnych współpracowników do eksploracji tak rozległego muzycznego terytorium. Razem płynnie poruszają się między lirycznymi fragmentami, groove’owymi sekcjami i momentami surowej, niefiltrowanej energii. Osiem oryginalnych kompozycji obejmuje prawie dziesięć lat twórczości gitarzysty: od utworu tytułowego, napisanego w 2017 roku, do utworów ukończonych zaledwie kilka tygodni przed sesją nagraniową. Każdy kompozycja koncentruje się wokół odrębnej, osobistej narracji: „Almost Home” uchwycą przejściowy okres życia po pierwszym przyjeździe do Londynu, „The Push Back” to refleksja na temat stanu świata i potrzeby walki o to, co dobre, „M.M” to żartobliwa, nieco ekscentryczna dedykacja dla kota, Marleya. „Another Door”, napisany krótko przed nagraniem, stanowi wyzwanie dla Scerrie’go pod względem technicznym, z melodią i akompaniamentem wykonywanymi jednocześnie, bez dogrywek. Z kolei „Roach” najmocniej odwołuje się do jego rockowych korzeni, zamykając album nieskrępowaną, pełną energii ekspozycją. Tytułowy „In Case I Don’t See You” inspirowany jest wersem z „Truman Show” („W razie gdybym cię nie zobaczył, dobrego popołudnia, dobrego wieczoru i dobrej nocy”) – stał się podstawą repertuaru koncertowego Scerrie’go. Chociaż jest to jedna z jego najwcześniejszych kompozycji, przetrwała próbę czasu, rezonując z publicznością jako muzyczne pożegnanie, które niesie ze sobą raczej otuchę niż ostateczność. W utworze tym Zak Scerri łączy dawne i obecne wpływy w spójnym trio. Refleksyjnym, ale nie nostalgicznym, nadto osadzonym w interakcji trzech znakomitych muzyków.
