Rap, stał się buńczuczną i obsceniczną filozofią rozgoryczonych młodych. Śmiałe, wulgarne i polityczne teksty, swoisty rap-slang i oczywista rap-moda natychmiast zyskały poklask milionów fanów. I choć komercyjny rap M.C.Hammera znacznie różnił się od natarczywej stylistyki Run DMC, to trudno nie zgodzić się z faktem, iż nurt ten ważnym, kulturowym przesłaniem. Nagrania hip-hopu i rapu odnalazły się także wśród albumów jazzu. I dzieje sie tak nie tylko w przebojowym fusion, ale przede wszystkim w hip-hop jazzie. I choć nagrania hip-hopu często nie licują z powagą jazzu, to właśnie największą popularnością cieszą się płyty Milesa Davisa („Doo Bop„), nagradzany Grammy Awards „Back On The Block” Quincy Jonesa, przebojowy „Cantaloupe Island” grupy US 3, nagrania awangardzisty Steve’a Colemana i jego M-Base a nawet rap-swingujące hity Billa Evansa i jego grupy Push.
Album „Doo Bop” Milesa Davisa nagrany został w styczniu 1991 roku i wydany w czerwcu 1992 roku. W następnym roku zdobył nagrodę Grammy za najlepsze wykonanie instrumentalne R&B. Wydany już po śmierci artysty został nagrany z gościnnym udziałem producenta Easy Mo Bee. Projekt powstał, gdy Davis siedział latem w swoim nowojorskim mieszkaniu przy otwartych oknach i słuchał odgłosów ulic. Chciał nagrać płytę z muzyką, która uchwyci te dźwięki. Na początku 1991 roku Davis zadzwonił do swojego przyjaciela Russella Simmonsa i poprosił go o znalezienie kilku młodych producentów, którzy mogliby pomóc w tworzeniu tego rodzaju muzyki, co zaowocowało współpracą Davisa z Easy Mo Bee. Który został producentem albumu „Doo-Bop”,zwrotu Davisa w kierunku muzyki hip-hopowej i korzystania z techniki samplingu. Naturalnie stylistyka zaproponowana przez Davisa nie była czymś nowym; nagrania acid-jazzu, funky, przebojowego fusion były znane i popularne od wielu lat. „Doo-Bop” jest grą słów dwóch gatunków muzycznych Doo-Wop i Be-Bop. Album jest ostatnią płytą studyjną amerykańskiego muzyka jazzowego Milesa Davisa. Został nagrany z producentem hip-hopowym Easy Mo Bee i wydany pośmiertnie 30 czerwca 1992 roku przez Warner Bros. Records. Początkowo album jazz-rapowy został przyjęty nieprzychylnie przez większość krytyków, ale już w następnym roku zdobył nagrodę Grammy w kategorii „Najlepsze Wykonanie Instrumentalne R&B”. W chwili śmierci Davisa w 1991 roku, na albumie było ukończonych zaledwie sześć utworów. Zespół Easy Mo Bee został poproszony przez Warner Bros. o wykorzystanie niepublikowanych nagrań z trąbką (pochodzących z sesji, którą Davis nazwał „Rubber Band Session”) i stworzenie utworów, którymi Miles „byłby zachwycony”. Pośmiertne utwory na albumie (jak podano w opisie) to „High Speed Chase” i „Fantasy”. Powtórka utworu „Mystery” dopełniła album. Na kilka tygodni przed śmiercią Miles Davis po raz kolejny zszokował jazzową publiczność realizując album „Doo Bop”.Tym razem gigant jazzu zaproponował karkołomne połącznie monotonii rapu oraz jazzowej improwizacji. Powstała muzyka, określana jako „hip-jazz„.
