„Thirteen” to trzynasty album studyjny Soft Machine. Legendarny brytyjski zespół obecny jest na scenie sześć dekad (!) i uchodzi za jedną z najważniejszych formacji awangardowo-jazz-rockowych. Powstał w 1966 roku, jako jeden z wielu zespołów alternatywnej sceny rockowej Canterbury i stał się wkrótce najwybitniejszą grupą brytyjskiego podziemia artystycznego drugiej połowy lat 60-tych. Ich twórczość tworzyła modny wtedy nurt psychodeliczny, opierający się na brzmieniu Pink Floyd, Syda Barretta i Jimi Hendrix Experience. Soft Machine natychmiast dołączył do elity tej muzyki i od dekad inspiruje kilka pokoleń zespołów i artystów. Choć skład Soft Machine zmieniał się wielokrotnie to duch muzycznej przygody i łatwość, z jaką zespół swobodnie unikał zaszufladkowania, pozostały niezmienne. Muzyka Soft Machine rozbrzmiewała od mocnego progresywnego jazz rocka, przez nastrojową psychodelię i free improwizowany jazz, po ambientowe, elektroniczne loopy.
W muzyce Soft Machine upatrywano zdecydowanego połączenia i rocka i jazzu a brzmienie zespołu oparte było na wirtuozerii instrumentalistów, rozbudowanych solówkach łączących elementy impulsywnego rocka, jazzowej improwizacji oraz eksperymentów brzmieniowych. Gitarzysta John Etheridge, saksofonista Elton Dean, basista Hugh Hopper i perkusista Robert Wyatt zapoczątkowali rewolucję art- rocka i jazz-rocka doskonale wpasowując w progresywne brzmienia elementy nowoczesnej, jazzowej improwizacji. Muzyczne konstrukcje saksofonisty Eltona Deana nadawały ekspresyjną, jazzową formę fascynującym i wielokierunkowym improwizacjom pozostałych muzyków. Ogromna dyskografia zespołu oraz dekady koncertów zbudowały legendę zespołu, który w połowie lat 80-tych ograniczył estradowe prezentacje, by sensacyjnie powrócić ( w kwartecie Elton Dean, John Etheridge, Hugh Hopper i John Marshall) koncertem w paryskim klubie New Morning. Prologiem „come backu” był koncert w Namba Hatch w Osace, który odbył się 11 sierpnia 2003 roku: nagrano wtedy album „Abracadabra in Osaka”.
Na nowej płycie „Thirteen” gościnnie wystąpił legendarny gitarzysta formacji, John Etheridge (jest z Soft Machine od ponad 50 lat). Kolejną mutację legendranej formacji tworzą w tej sesji także saksofonista i flecista Theo Travis, basista Fred Thelonius Baker oraz perkusista Asaf Sirkis plus zaproszeni goście: Daevid Allen, Pete Whittaker i Nick Utteridge. Choć wszyscy czterej członkowie zespołu wnoszą swoje kompozycje, głównym kompozytorem albumu jest Theo Travis, który napisał sześć z trzynastu utworów na płycie, w tym „The Longest Night” – ponad 13 minutowy i najbardziej progresywny utwór na tym albumie. „Thirteen” jest niezwykle szeroki w swojej rozpiętości i zakresie. Znajdują się na nim utwory takie jak „Pens to the Foal Mode” – swobodna improwizacja grupowa, rockowy „Open Road”, w którym zespół szybuje wraz z ognistymi solówkami Johna Etheridge’a i Theo Travisa. Jest ballada „Disappear”, która zaczyna się od eterycznych, zapętlonych fletów i rozwija się w piękną miniaturę z fortepianem, jest „Turmoil” napisany przez basistę Freda Bakera, który kipi szalonym basem i maniakalnymi wręcz solówkami. W utworze „Daevid’s Special Cuppa” pojawia się epizodyczny występ założyciela zespołu, Daevida Allena (jego partia gitary została nagrana wiele lat wcześniej, a nagranie zostało zbudowane w psychodelicznym utworze z udziałem saksofonu sopranowego, gitary i duduka (tradycyjnego ormiańskiego instrumentu przypominającego drewniany flet) unoszącego się nad hipnotycznymi rytmami.
