W znakomitej serii „Swiss Radio Days/Jazz Series” ukazuje się przygotowany przez oficynę TCB Records koncertowy album dokumentujący koncert orkiestry Dizzy’ego Gillespiego w Victoria Hall w Genewie 7 maja 2007 roku. Big band stanowił dla Dizzy’ego Gillespiego warsztatową bazę wirtuozów, którzy tworzyli tę orkiestrę: od Franka Fairfaxa w 1935 roku, po Edgara Hayesa i Teddy’ego Hilla (z którym nagrał „Stomp” Kinga Portera, zawierający jego pierwsze solo na trąbce). To był początek chwały Dizzy’ego z Cabem Calloway’em, Ellą Fitzgerald i takimi muzykami, jak Chick Webb, Earl Hines, Billy Eckstine. Trębacz aranżował utwory dla zespołów takich sław, jak Woody Herman czy Jimmy Dorsey. Jednocześnie Dizzy Gillespie wraz z Charlie’m Parkerem, stał się mentorem rodzącego się be-bopu i w towarzystwie Buda Powella, Theloniousa Monka, Maxa Roacha, Milesa Davisa i wszystkich tych, którzy potrafili dołączyć do grona tych dwóch geniuszy, zrewolucjonizowali muzykę w połowie lat 40-tych.
Big band Dizzy’ego Gillespiego był jedną z najmodniejszych orkiestr tamtych czasów, a w latach 1947-1948 stał się tyglem jazzu afro-kubańskiego, który trębacz, emanujący pasją i żarem, praktycznie wynalazł w towarzystwie Mario Bauzy, Chano Pozo i Sabu Martineza.. Pod koniec lat 50-tch jako pierwszy dał szansę bardzo młodemu argentyńskiemu pianiście i kompozytorowi Lalo Schifrinowi, który założył wtedy Orkiestrę Narodów Zjednoczonych. W jej szeregach powitał kilku swoich wspaniałych kubańskich przyjaciół, takich jak Arturo Sandoval czy Paquito D’Rivera, wyciągając do nich muzyczną pomoc, aby umożliwić im rozpoczęcie nowego życia po ucieczce przed reżimem Fidela Castro.
Zespół Dizzy Gillespie All-Star Big Band zaprezentowany na archiwalnym nagraniu jest orkiestrą, która oddaje hołd charyzmie i talentowi Dizzy’ego. W 2007 roku orkiestra została zaprezentowana genewskiej Victoria Hall. W składzie znaleźli się byli partnerzy trębacza, tacy jak puzonista i dyrygent Slide Hampton, brazylijski trębacz Claudio Roditi i oczywiście legendarny saksofonista James Moody, który dołączył do big bandu Dizzy’ego jako alcista już w 1946 roku. Jednak większość sekcji byla przepełniona młodymi talentami, którzy w momencie nagrania byli na początku swoich karier (Andres Boiarsky- ts, Antonio Hart –as, Frank Greene – tp, Greg Gisbert- tp, Jason Jackson – tb, John Lee- b, Jonathan Voltzok- tb, Roy Assaf – p, Roy Hargrove – tp, Steve Davis- tb i wokalistka Roberta Gambarini). Lista szczególnie imponująca rytmem i trzema sekcjami dętymi doświadczanymi z całą ekstrawagancją wymaganą przez repertuar zbudowany w dużej mierze na pamiętnych kompozycjach, które są identyfikowane z inspiracją tego projektu („Con Alma”, „Manteca”, „Blue’n Boogie”, „Things to Come”).
