Zev Feldman – producent i archiwista jazzu oraz bluesa odnalazł i opublikował w Elemental Music nieznany dotąd zapis koncertu legendarnego Frieddie’go Kinga, który odbył się na kultowym festiwalu Nancy Jazz Pulsations we Francji. Nagrany 10 października 1975 roku. „Live at Nancy Jazz Pulsations’ 1975” to pierwsze oficjalne wydanie kompletnego koncertu legendarnego bluesmana, które ukazuje Freddie’go Kinga (rok przed śmiercią) w szczytowej, drapieżnej i pełnej duszy formie. W zespole Kinga pojawiają się ówczesne gwiazdy bluesa: Alvin Hemphill, Ed Lively, Lewis Stephens, Benny Turner oraz Calep Emphrey.
Muzyk bluesowy Freddie King (3.09.1934 – 28.12.1976) urodził się jako Freddie Christian w Gilmer w Teksasie. W wieku sześciu lat zaczął grać na gitarze z Leonem Kingiem. W młodości kupił gitarę akustyczną Roger’s za pieniądze zarobione na zbiorze bawełny. W 1949 roku przeprowadził się z rodziną do Chicago, mając szesnaście lat wkradł się do chicagowskiego klubu bluesowego i dołączył do zespołu, w którego skład wchodził Howlin’ Wolf. W latach 50-tych grał w lokalnych klubach, a także współpracował z Sonny Cooper Band i Earlee Payton’s Blues Cats. W 1960 roku podpisał kontrakt z wytwórnią King/Federal, która miała innych imponujących artystów, takich jak pianista Sonny Thompson, który współpracował z Kingiem przy wielu nagraniach. Do klasycznych utworów Kinga należały „Have You Ever Loved a Woman”, „Woman Across the River” i „Hide Away”, który stał się wielkim przebojem łączącym bluesa z popem. Freddie King koncertował w całych Stanach Zjednoczonych, występując w salach koncertowych, klubach nocnych oraz na festiwalach jazzowych i bluesowych. Zmęczona napiętym harmonogramem nagrań i tras koncertowych męża, żona Kinga, Jessie, wraz z sześciorgiem dzieci przeprowadziła się w 1962 roku do Dallas. King opuścił Chicago i wiosną 1963 roku przeprowadził się do Dallas, skąd wrócił do rodziny. Tam pracował nad doskonaleniem własnego, pełnego duszy stylu wokalnego. W 1966 roku wystąpił w programie „The !!!! Beat” – cotygodniowym programie telewizyjnym o tematyce rhythm and bluesa emitowanym w Dallas, którego zespołem muzycznym był Clarence „Gatemouth” Brown.
W 1968 roku Fredde King podpisał kontrakt z wytwórnią Cotillion i nagrał dwa albumy: „Freddie King is a Blues Master” i „My Feeling for the Blues”. W tym samym roku odbył trasę koncertową po Anglii. W 1969 roku był jedną z głównych gwiazd Texas International Pop Festival. Podobnie jak wielu artystów bluesowych pod koniec lat 60-tych i na początku lat 70-tych był blisko związany z rock and rollem. Jego utwory nagrywali tacy muzycy jak Eric Clapton i Jeff Beck, a sam amerykański bluesman koncertował z Claptonem w połowie lat 70-tych. W 1976 roku podczas trasy koncertowej z E. Claptonem muzyk zmarł na zawał serca. Został pochowany w Hillcrest Memorial Park w Dallas. W 1982 roku został wprowadzony do Blues Hall of Fame Fundacji Blues. Gubernator Teksasu Ann Richards ogłosiła 3 września 1993 roku „Dniem Freddiego Kinga”, w 2003 roku magazyn Rolling Stone umieścił F. Kinga na liście 100 największych gitarzystów. W 2012 roku został przyjęty do Rock and Roll Hall of Fame. Fredde King rozwinął swój styl pod wpływem Lightnin’ Hopkinsa, T-Bone’a Walkera, B. B. Kinga (nie spokrewnionego), Louisa Jordana i innych. Znany jest ze specyficznego stylu gry na gitarze: techniki używania dwóch nasadek na kciuk i palec wskazujący. Wydany przez Elemental Music album „Live at Nancy Jazz Pulsations’ 1975” zgrany został z oryginalnych taśm i zmasterowany w The Mastering Lab.. Wydany we współpracy z Freddie King Estate, zestaw zawiera bogatą książeczkę ze zdjęciami Jana Perssona, Jean-Pierre’a Leloira i Christiana Rose’a, notatką historyka bluesa historyka bluesa Cary’ego Bakera oraz ekskluzywne refleksje Wandy King i Billy’ego F. Gibbonsa.
