Jeśli jako początek międzynarodowej kariery Lidii Grychtołówny przyjmiemy zdobycie przez nią siódmej nagrody na V Konkursie Chopinowskim w 1955 roku, to roku Konkursu Chopinowskiego świętowano 70-lecie pracy twórczej znakomitej nestorki polskiej szkoły pianistycznej. Konkurs Chopinowski był pierwszym z serii prestiżowych turniejów muzycznych, w których artystka została nagrodzona. Potem, w 1956 roku, zdobyła III nagrodę w Międzynarodowym Konkursie Pianistycznym im. Roberta Schumanna w Berlinie, w 1958 i 1959 zdobyła nagrody specjalne w Bolzano („Konkurs Busoniego”) i Rio de Janeiro. W 1955 w Warszawie w sposób szczególny wyróżnił ją ponadto zasiadający wówczas w jury legendarny Arturo Benedetti Michelangeli, który przekonany, że Grychtołówna zasłużyła na wyższe miejsce, w akcie protestu odmówił podpisania protokołu z decyzją jurorów oraz zaprosił ją do Włoch, do udziału w prowadzonych przezeń kursach mistrzowskich. Podziw słuchaczy zapewnił pianistce nie tylko kunszt w grze na fortepianie, lecz także wyrazista osobowość. W recenzji z 1970 roku w magazynie „Diapason” jeden z krytyków porównywał jej temperament z indywidualnością Marthy Argerich, zestawiając zarazem walory wydobywanych przez nią z klawiatury dźwięków ze stylem Vladimira Horowitza. W 2025 roku Lidia Grychtołówna, czyniąc piękny gest, zgodziła się przyjąć symboliczną funkcję honorowej członkini jury XIX Konkursu Chopinowskiego. Składając hołd Maestrze, Narodowy Instytut Fryderyka Chopina opublikował nagrania jej występów podczas Konkursu Chopinowskiego z 1955. ALbum ukazuje się w „Błękitnej Serii”, zainicjowanej w 2010 roku, obejmującej historyczne i współczesne rejestracje występów najciekawszych osobowości Konkursu.
Seria „Błękitna Seria” wzbogaca się także o album z rejestrami występów Mihaeli Ursuleasy, która w 2000 roku – choć nie dostała się do finału – podbiła serca publiczności XIV Konkursu Chopinowskiego. Specjalną nagrodę przyznali jej słuchacze Programu II Polskiego Radia. Podsumowując jej występy konkursowe, Janusz Ekiert zauważał, że podziwianą na światowych scenach już od dzieciństwa Mihaeli Ursuleasę wyróżniały „biegłość techniczna, gra czysta bez błędu, perliste, idealnie wyrównane gamy i pasaże, grzmiące pochody akordów, śpiewny ton, frazowanie, oddechy, swobodny balans rytmiczny, wdzięk i dramatyczne napięcie”. Na publikowanym właśnie CD znajdują dwie etiudy (op. 10 nt 1 i op. 25 nr 6), „Nokturn c-moll op. 48 nr 1”, „Trzecia Ballada”, „Trzecie Scherzo”, „Berceuse”, „Pierwszy Walc z op. 34”, „Andante spianato” i „Wielki Polonez Brillante”, „Opus 59” mazurków oraz „Sonata h-moll”. Charyzmatyczna, znana z wirtuozerskich wykonań kompozycji Fryderyka Chopina, pełnych żaru i energii pianistka z Rumunii zmarła nagle w 2012 roku (mając zaledwie 34 lata).
