Frank Sinatra jest uosobieniem amerykańskiej muzyki rozrywkowej  i  nagrania artysty wymienia się w tej samej  linii, co  standardy  Presleya, Dylana  i Springsteena. Mit Sinatry  skonstruowany został wokół “american dream”: kariery, popularności i pieniędzy. Urodził  się w biednej rodzinie sycylijskich emigrantów. Już jako  młodzieniec  otarł się o profesjonalną estradę: raz był to własny  kwartet  jazzowy  Hoboken Four, innym razem nowojorskie sukcesy w  orkiestrze  Harry Jamesa ( w 1939 roku).

Największą popularność zdobył  Frank Sinatra w  latach  czterdziestych. Jako  wokalista  orkiestry Tommy Dorsey’a (1940-42)  zdominował  swoimi piosenkami wszystkie amerykańskie listy przebojów. Błyskotliwa    kariera   przystojnego   Francisa   Sinatry “pilotowana”  była ( co nigdy nie zostało  wyjaśnione) rodzinę sycylijskich  współbraci. “Mafioso Sinatra”, jak określała wokalistę  brukowa  nowojorska prasa, plasował kilkanaście przebojów na listach  popularności; hit  “I’ll Never Smile Again” przez wiele tygodni  przewodził notowaniom  tygodnika Billboard a swingowe ballady Sinatry  śpiewała cała Ameryka. Autorski program radiowy F.Sinatry  “Hit Parade” był najpopularniejszą audycją w USA w latach wojny.  Kiedy amerykańscy żołnierze powrócili do domów, słodka muzyka Sinatry straciła na swej patriotycznej wymowie. Mimo to kilkanaście  nowych piosenek Sinatry pojawiło się na listach bestsellerów.  Spekulacje na temat mafijnych powiązań oraz rodzinno-sycylijskie  sterowanie   karierą   spowodowały, w   końcu   lat   czterdziestych, załamanie kariery piosenkarza.  Kontrakt z Capitol Records oraz współpraca z jazzowym big bandem  Nelsona  Riddle  spowodowały, że  muzyka i stylistyka postrzegane  były w innych, balladowo-jazzowych relacjach. Sinatra sporo nagrywał, dużo  koncertował, udzielał  się  w  filmie ( np.”Guys And Doll”,1955; ”High Society”,1956; ”Can-Can”,1960; ”The Man With The Golden Arms”,1955). I choć piosenki Sinatry  nie pojawiały  się  już gromadnie na listach przebojów, to uznanie dla wokalisty  było  ogromne. Wielkimi  przebojami  stały się piosenki “Strangers In  The  Night”, “Granada”, “Something  Stuppid”  (nagrany  wspólnie z  córką Nancy) oraz standard Paula Anki “My Way” (przez 122 tygodnie na  liście hitów Billboardu !). Rozległa dyskografia Franka Sinatry obejmuje kilkadziesiąt albumów: od  ckliwych, banalnych szlagierów z orkiestrami Harry’ego Jamesa, po balladowe standardy i komercyjne przeboje. Doskonałym  przykładem uniwersalności muzyki Sinatry jest np. album  “Frank  Sinatra  &  Sextet  – Live  in  Paris” – zapis koncertu z 1962 roku, podczas którego wokalista perfekcyjnie wyśpiewał swe wielkie przeboje: “Chicago”,”Imagination”, “Moonlight In Vermont”, “My Funny Valentine”, “Night  &  Day” oraz “I’ve Got You Under My  Skin”. Właśnie to ostatnie nagranie stało się zaczątkiem “nowej”  kariery  Sinatry, który  realizując  albumy  “Duets”  zaprosił  do  współpracy  m.in. Bono-wokalistę rockowej formacji   U 2, Tony’ego   Bennetta, Lisę  Minelli, Stevie’go Wondera, Charlesa   Aznavoura, Natalię  Cole,  Willie’go Nelson, Dolly Parton,  Bette Middler i Dianę Ross.

Frank Sinatra, który był związany ze sceną przez blisko siedem dekad, stał się ponadczasową ikoną świata rozrywki a jego występy na żywo przeszły do historii popkultury. Zestaw “Standing Room Only“, to trzy fascynujące, niewydane dotąd albumy koncertowe. Wydawnictwo prezentuje pełne koncerty z trzech dekad kariery Sinatry. Pierwszy to koncert w Las Vegas (28 stycznia 1966 roku) wraz z orkiestra Counta Basiego i zawiera  m.in. takie przeboje, jak „Come Fly With Me”, “I’ve Got You Under My Skin”, “Fly Me To The Moon”, “The Shadow Of Your Smile”, “It Was A Very Good Year” oraz “ My Kind Of Town”. Koncert w Philadelphia Spectrum Arena zarejestrowany został 7 października 1974  i nigdy wcześniej nie był publikowany. Hitami tego koncertu były m.in. “ I Get A Kick Out Of You”, “I’ve Got You Under My Skin”, “Send In The Clowns”,“ You Are The Sunshine Of My Life”, “What Are You Doing The Rest Of Your Life ? ” oraz słynna “My Way” . Występ w Reunion Arena w Dallas (24 października 1987 roku) to pakiet  takich przebojów i standardów,  jak „You Are The Sunshine Of My Life”, „ What Now My Love”,” My Heart Stood Still”, “ Moonlight In Vermont”, “ Summer Wind”, “ You Will Be My Music”, “ More Than You Know”,” Mack The Knife”, ” The Lady Is A Tramp”, “Bewitched”, “ Angel Eyes”, “Lonely Town”, hity z filmu “New York, New York” oraz flagowa “ My Way”. Ekskluzywne, kolekcjonerskie 3-płytowe wydawnictwo “Standing Room Only”  przygotowane zostało przez Larry’ego Walsha w NBC Universal Audio  i  nowocześnie zmasterowane przez Setha Fostera w Universal Mastering Studios. Do płyt dołączony został 30-stronicowy booklet, zawierający rzadkie lub nigdy dotąd niepublikowane fotografie.

Dionizy Piątkowski