Sesja kwintetu norweskiego saksofonisty Oskara Lindbergeta jest wzorcem dla dzisiejszego jazzu: precyzyjnie skonstruowany format, perfekcyjna gra muzyków, liryzm i subtelny swing połączono z nowoczesną fakturą, która tworzy znakomite brzmienie. I choć jest ono odlegle od typowego „Scandinavian touch of jazz”, to przybliża „Hymn to a Friend” do struktury najlepszego nowoczesnego jazzu. „Ten album stanowi kulminację mojej dotychczasowej kariery muzycznej – mówi lider, kompozytor i saksofonista Oskar Lindberget – łącząc różne etapy i wpływy, z którymi zetknąłem się po drodze: od szkoły muzycznej po początek mojej kariery zawodowej. Przez te lata pracowałem z muzyką współczesnych dużych zespołów i orkiestr jazzowych, odkrywałem i zgłębiałem bogactwo norweskiej muzyki tradycyjnej, a także zgłębiałem muzykę bardziej swobodną i współczesną, zarówno w obrębie tradycji klasycznych, jak i rytmicznych, jednocześnie studiując bardziej przystępny język jazzowy na uniwersytecie. Wierzę, że w taki czy inny sposób wszystkie te odniesienia są widoczne, zarówno w kompozycjach, jak i w grze, ale muzyka nie mieści się całkowicie w żadnym z tych gatunków. Do tego projektu zebrałem kilku najzdolniejszych muzyków, jakich znam – osoby, z którymi intensywnie grałem przez ostatnie pięć lat”.
Dla takiej koncepcji albumu Oskar Lindberget dobral znakomitych muzyków: Øystein Folkedal – instrumenty klawiszowe, Markus Kaardal – gitara, Håkon Huldt-Nystrøm –kontrabas oraz Tobias Rønnevig – perkusja. Lider kwintetu tak komplementuje swoich przyjaciół-muzyków: „Håkon to niezwykły wirtuoz basu o bogatym brzmieniu, zdolny zagrać praktycznie wszystko, co mu się rzuci w oczy. Jednak instynktownie rozumie, kiedy przyjąć bardziej niuansowane, prostsze role, które najlepiej służą muzyce. Tobias jest wszechstronnym i niezwykle muzykalnym perkusistą, z szerokim wachlarzem muzycznych odniesień. Dysponując największą swobodą twórczą w zespole, konsekwentnie dokonuje właściwych wyborów dotyczących ról i brzmień, umiejętnie łącząc precyzję surowego rytmu z kolorystyką i pejzażem dźwiękowym. Markus wykazuje dbałość o szczegóły w swojej melodii i frazowaniu, co przywodzi na myśl finezję pracy z instrumentalistą dętym, a nie gitarzystą. Wykazuje się wyraźną świadomością swojego miejsca w zespole, szczególnie unikając kolizji z fortepianem – cechą sprzyjającą naszemu instrumentarium. Wyjątkowy talent Øysteina do dodawania partii, rozwijania pomysłów i przerabiania harmonii odegrał znaczącą rolę w kształtowaniu tych utworów”.
