W setną rocznicę urodzin Milesa Davisa ukazuje się kolekcjonerskie wydanie „Ascenseur pour l’échafaud” – legendarnej ścieżki dźwiękowej do filmu Louisa Malle’a z 1958 roku . Nagrana w Paryżu w grudniu 1957 roku muzyka pozostaje jedną z najbardziej charakterystycznych ścieżek dźwiękowych w historii jazzu oraz jednym z nielicznych przykładów muzyki filmowej w całości improwizowanej przez muzyków oglądających film podczas nagrania. Wydane w 1958 roku (przez wytwórnię Fontana w Europie oraz Columbia w Stanach Zjednoczonych) nagranie szybko zyskało status legendy. Niewiele ścieżek dźwiękowych miało tak decydujący wpływ na atmosferę i reputację filmu. Prawie siedemdziesiąt lat później, poza legendą towarzyszącą jego powstaniu, nagranie nadal pozostaje jednym z najbardziej uderzających dzieł Milesa Davisa: napiętą, nocną partyturą pełną dramatycznej intensywności i oszczędnej, przejmującej liryki.
Okoliczności jego powstania stały się częścią jazzowej legendy. Pod koniec 1957 roku Miles Davis występował w paryskim Club Saint-Germain, gdy Louis Malle – niezadowolony z pierwotnie planowanej muzyki do swojego debiutanckiego filmu – został namówiony, aby zwrócić się do trębacza. Po obejrzeniu prywatnego pokazu Miles Davis zgodził się nagrać ścieżkę dźwiękową. 4 grudnia 1957 roku przybył do studia wraz z czterema muzykami mieszkającymi wówczas w Paryżu: Barneyem Wilenem na saksofonie tenorowym, René Urtregerem na fortepianie, Pierre’em Michelotem na kontrabasie oraz Kennym Clarke’em na perkusji. Przygotowania były minimalne. Davis naszkicował jedynie kilka prostych sekwencji harmonicznych w swoim pokoju hotelowym i przekazał je zespołowi tuż przed rozpoczęciem nagrania. Po wyjaśnieniu fabuły w studiu wyświetlano w pętli kluczowe sceny filmu, podczas gdy muzycy improwizowali bezpośrednio do obrazu, bez wcześniej skomponowanych tematów. François Leterrier, drugi asystent reżysera, zapamiętał, że sesja rozpoczęła się około dziesiątej wieczorem i trwała aż do świtu, podczas gdy muzycy oglądali czarno-białe sekwencje nakręcone przez operatora Henriego Decaë, w tym słynny nocny spacer Jeanne Moreau po Champs-Élysées. „Wszyscy obecni w zaciemnionej sali mieli świadomość, że dzieje się coś niezwykłego.Coś, co z pewnością nigdy wcześniej się nie wydarzyło.”
Ścieżka dźwiękowa została po raz pierwszy wydana na 10-calowym LP przez Fontanę i nagrodzona Grand Prix du Disque przyznawaną przez francuską Académie Charles Cros. W Stanach Zjednoczonych ukazała się później w serii Jazz Track wytwórni Columbia Records, zdobywając nominację do nagrody Grammy w 1960 roku. Nowa reedycja prezentuje nagranie w trzech luksusowych edycjach: winyla 180 g z oryginalnym albumem zawierającym komentarze Borisa Viana oraz ikoniczne zdjęcie studyjne Milesa Davisa z Jeanne Moreau autorstwa Jean-Pierre’a Leloira. Rozszerzona edycja deluxe na trzech 10-calowych płytach winylowych rozszerza wydanie o oryginalną ścieżkę dźwiękową oraz komplet nagrań sesyjnych z grudnia 1957 roku, zapakowane w potrójnej rozkładanej okładce, wraz z esejem Francka Bergerota „A Present from Miles Davis to Louis Malle”. Limitowana edycja 2 CD łączy oryginalny album oraz wszystkie zachowane ujęcia z sesji z 4 i 5 grudnia 1957 roku, uzupełnione o 60-stronicową książkę w twardej oprawie z tekstami Ashley’a Kahna i Francka Bergerota.
