Fascynacja fusion-jazzem fińskiego gitarzysty Varre Vartiainena pozwoliła mu nie tylko zrealizować znakomity album „Head & Heart”, ale także zaprosić do współpracy legendarnych, amerykańskich gitarzystów Mike’a Sterna oraz Leni Stern. Powstała buchająca serdecznością, energetycznym nastrojem oraz pokorą dla jazz-rockowej tradycji sesja.
Varre Vartiainen gra na gitarze jazzowej z rockowym nastawieniem i jest jednym z najbardziej utalentowanych gitarzystów w Finlandii. W 2000 roku założył zespół „Husband” z Anssi Nykänenem i Harri Rantanenem, do którego później dołączyła Marzi Lyman. Grupa z powodzeniem koncertowała przez ponad dwie dekady i nagrała cztery albumy. Vare Vartiainen występował również z wybitnymi gwiazdami, takimi jak Angelique Kidjo, Thomas Ledin, Ed Motta i Jim Beard oraz grał w znanych orkiestrach, takich jak Espoo Big Band, UMO Helsinki Jazz Orchestra, Dallape, Nylon Beat a nawet w pastiszowej formacji Leningrad Cowboys. Varre Vartiainen, który przygotowuje się do doktoratu w Akademii Sibeliusa, stał się również znany jako dyrygent-gitarzysta oraz szef muzyczny popularnych programów telewizyjnych, takich jak „The David Hasselhoff Show”, „Idol” i „Plan Galas”. Przygotował także musical rockowy „Hamlet” (wspólnie z Eevą Konnu i Jarmo Saari) , który miał premierę w Tampere. „Head & Heart” to kontynuacja uznanego przez krytyków solowego albumu Varre Vartiainena „Almost Standards”. Teraz Varre Vartiainen wraz z fińskim zespołem oraz amerykańskimi legendami jazzowej gitary realizuje doskonale przyjmowany album „Head & Heart” promowany ciekawymi kompozycjami „Miked Up!” i „Bill From Sao Paolo”.
Dla realizacji nowego albumu fiński gitarzysta pozyskał Mike’a Sterna – jednego z najlepszych gitarzystów jazzowych. Mike Stern to gitarzysta elektryczny o rockowych inklinacjach, który z równym entuzjazmem porusza się także po jazzowej strukturze. Studiował w Berklee School of Music, gdzie jego nauczycielami byli m.in. Pat Metheny i Mick Goodrick. To właśnie Pat Metheny zarekomendował (w 1976 roku) zdolnego gitarzystę do słynnej grupy Blood, Sweat And Tears. W modnym jazz-rockowym zespole Mike Stern pozostał przez dwa lata, by do końca lat 70-tych współpracować z Billym Cobhamem – wpływowym perkusistą fusion. W 1981 roku Mike Stern został zaproszony do zespołu Milesa Davisa, co okazało się najlepszą szkołą dla młodego gitarzysty. W 1983 roku wraz z basistą Jaco Pastoriusem założył zespół Word Of Mouth, który natychmiast zyskał uznanie krytyków i poklask publiczności. Początek lat 80-tych to także okres nagrań i koncertów, jakie Mike Stern realizował pod własnym nazwiskiem. Do najciekawszych osiągnięć zaliczyć należy nagrania ze znakomitym saksofonistą tenorowym Michaelem Breckerem (zarówno z jego własnym zespołem, jak i z grającą fusion grupą Steps Ahead). W 1987 roku ukazał się album „Time In Place” do nagrania którego Stern zaprosił Michaela Breckera, Boba Berga, pianistę Dona Grolnicka, perkusistów Petera Erskine’a i Dona Aliasa. Stern wystąpił gościnnie na płycie Breckera „Don’t Try This At Home” w towarzystwie takich gwiazd, jak pianista Herbie Hancock, perkusista Jack DeJohnette i basista Charlie Haden. Mike Stern otrzymał sześć nominacji do Grammy Award, prestiżową Orville W. Gibson Award a także tytuł „Gitarzysty Roku” w 1993 roku.
W sesji fińskiego gitarzysty udział wzięła także Leni Stern ( żona Mike’a). Leni Stern należy do najbardziej kreatywnych gitarzystek fusion jazzu. Jest także absolwentką Berklee School Of Music w Bostonie; już w czasie studiów koncertowała z własnym trio, które wigoru nabrało dopiero na początku lat 80′, gdy pracę z muzykami podjął Mike Stern. Już wtedy porównywano wirtuozerię gry Leni Stern do najwybitniejszych gitarzystów jazzu – od Pata Metheny’ego po Johna McLaughlina, chociaż najbliżej stylistycznie była wtedy muzyce Emmily Remmler. W jej zespołach grali najwybitniejsi muzycy: Bill Frisell, Harvi Swartz, Paul Motian, Hiram Bullock, Bob Berg, Dennis Chambers, David Tronzo, Don Alias, Lincoln Goines, Bob Malach, Bill Ward, David Mann. Także nagrane autorskie albumy cieszyły się sporym uznaniem krytyków. W 1996 i 1997 roku gitarzystkę uhonorowano prestiżową nagrodą Gibson Guitar Award oraz laurem najlepszej gitarzystki jazzu.
