Chick Corea jest niewątpliwie wielką gwiazdą jazzu, muzykiem obdarzonym wielką charyzmą i talentem. W ciągu ostatnich czterdziestu lat wielokrotnie zmieniał swe muzyczne oblicza: był awangardzistą, lansował fusion jazz, był przedstawicielem klasycznego modern jazzu, wykonawcą standardów, także muzykiem klasycznym. Solowe nagrania i duety z Bobby  McFerrinem, Herbie Hancockiem, Gary Burtonem, zespoły Return To Forever, Griffith Park Collection, Akoustic oraz  Elektric Band, awangardowe trio Circle, muzyka klasyczna i jazz.  W  jego muzyce miesza się pierwiastek wirtuozerski, skomplikowane fragmenty muzyki komponowanej oraz szalonych improwizacji z porywającymi solami i  różnorodną stylistyką . Jeśli do tego dodać jego naturalna fascynację brzmieniami latynoskimi, zauroczenie solowymi poszukiwaniami – jawi się obraz wspaniałego artysty oraz wielkiego innowatora dzisiejszego jazzu.

Muzyczne  fascynacje  i doświadczenia budował w zespołach Mongo  Santamaria,  Blue Mitchella, Herbie Manna, Stana  Getza  by – w 1966  roku-  nagrać, wraz   Wayne  Shorterem  i  Joe Hendersonem, swój  pierwszy  autorski  album  ” Tones  For  Joan’s  Bones “. Kilka  miesięcy  później Miles Davis angażuję pianistę do nagrań swoich albumów “Filles De  Kilimanjaro”,  “In  A  Silent  Way”  oraz  przełomowego dla jazzu “Bitches  Brew”. Pierwsze  samodzielne  nagrania Corei  stanowią  jedne  z  ciekawszych pianistycznych sesji końca lat 60-tych. Eksperymenty te poszły  wkrótce  w  kierunku  awangardowego  trio  Corea/Braxton/Holland   oraz improwizowanych  nagrań  solowych .

W 1972  roku Corea założył  Return  to  Forever, formację  popadającą  w    nastrój   fusion – jazzu,   melodyjności i przebojowości nowej, jazzowej ery. Debiutancki album zespołu promował nie tylko wielki standard  „ La Fiesta ”, ale wnosił także do jazzu sporą porcję popularnych, jazz-rockowych, latynoskich rytmów.  Nieoczekiwaną  zmianą  okazała  się koncepcja tworzenia muzyki wokół stylistyki zaproponowanej przez monachijską wytwórnię ECM Records. Powstały ciekawe nagrania  z Anthonym Braxtonem , Gary  Burtonem (“Crystal Silence”) ale i cała seria płyt, gdzie konwencjonalne  jazzowe pasaże podporządkowane zostały specyficznej konwencji oraz subtelnej improwizacji. Koncepcję  takiej  właśnie  muzyki rozwinie Corea w   fortepianowych  duetach  z  Herbie  Hancockiem   i  Friedrichem Guldą oraz  w solowych, autorskich projektach. Pianista zacznie   czerpać  także z  tradycji  wielkiej  klasyki , by w  1982 roku  powrócić do koncepcji muzyki w standardowym, jazzowym  trio. Inną metamorfozą w muzyce Corei stanie  się  Electric  Band oraz Akoustic Band  zespół wyraźnie  nawiązujący  do  retoryki  Return to  Forever,  ale upatrujący także inspiracji w  synorystycznej tradycji  jazzu.

Niezwykle rozległa skala muzycznych zainteresowań Corei sprawia,  że artysta ten czuje się całkowicie swobodnie w różnych obszarach  muzyki. Przez lata nieustannie  tworzy   swój  własny,  jazzowy  wizerunek,  cechujący  się  raz  fascynacjami   fusion  i  elektronicznym  rockiem,  raz  rytmami  latynoskimi i muzyką klasyczną,  raz  jeszcze  stricto  jazzowym  trio lub solowymi  recitalami.  Tak  rozległe  zainteresowania  wynikają  głównie z   kreatywności artysty,  dla którego w równym stopniu  inspiracją  jest twórczość Bela Bartoka, Amadeusa Mozarta, Ludwiga van Beethovena,  jak i Milesa  Davisa, Billa   Evansa, Bud Powella  czy  Charliego  Parkera.

 

Dionizy Piątkowski