Rockowo-bluesowy album “Wrath of Blues” można by traktować, jako autorskie wersje standardów rocka, bluesa i muzyki soul, które z niezwykłym pietyzmem przedstawia charyzmatyczny gitarzysta i wokalista Ryan ”Bluwrath” Newman. Od The Rollings Stones po Arethę Franklin, od Boba Dylana po B.B.Kinga, od Boba Marley’a po Hoagy’ego Carmichaela – wszystko w zgrabnej i kreatywnej konwencji i znakomitej blues-rockowej manierze.
Ryan „Bluwrath” Newman grał na gitarze już jako dziecko, nauczył się piosenek Beatlesów, mając zaledwie 8 lat poznał muzykę Jimie’go Hendrixa, a piosenka „Wind Cries Mary” narodziła jego miłość do bluesa. Potem muzyka Steviego Ray’a, Jimie’go Hendrixa, Erica Claptona, Johna Mayalla, B.B. Kinga i innych wielkich bluesmanów wryła się w jego duszę. Jako kilkunastolatek został zaproszony przez Johna Mayalla do wspólnego koncertu, co stało się przepustką do estradowej kariery młodego gitarzysty: Ryan stał się sceny bluesowej Connecticut, występując w legendarnych klubach bluesowych Black Eyed Sally’s w Hart-Ford i Knickerbocker Music Center w Westerly w stanie Rhode Island. Młody, wielokrotnie nagradzany gitarzysta bluesowy został okrzyknięty „Najlepszym Nowym Artystą” przez New England Music Hall Of Fame, rekomendowany przez Edgara i Johnny’ego Wintera, Erica Claptona i Lenny’ego Kravitza, Dziś Ryan jest liderem Righteous Continental – power bluesowego tria z Timem Leffingwellem i Mitchem Ignerim. Występuje również z The Incredible Amplifires, któremu przewodzi bluesowy harmonijkarz Dave Robbins. Ponadto Ryan Newman gra (z wokalistką Kat Madrak).w Katmanduo.
Album „Wrath of Blues” rozpoczyna „Dust My Broom”- klasycznej wersja Elmore’a Jamesa przełomowego utworu Roberta Johnsona „I Believe I’ll Dust My Broom”, nagranego po raz pierwszy przez Johnsona w 1936 roku. Ryan Newman zgrabnie przechodzi do własnego „Leaving This World Tonight” porywającego, powolnego bluesowego lamentu o utraconej miłości. W kapryśnym utworze Mose Allisona z 1967 roku „Your Mind Is On Vacation” gitarzysta dodaje ostrego brzmienia. „Texas Flood” – piosenkę wykonaną przez Stevie’go Ray’a Vaughana w 1983 roku, Newman rozgrywa mistrzowską solówką. W utworze B.B. Kinga z 1969 roku „The Thrill Is Gone”, napisanym przez Roy’a Hawkinsa i Ricka Darnella w 1951 roku, gitara Ryana Newmana wywołuje jeszcze większe dreszcze emocji, które tonuje „Oh, Pretty Woman” – napisaną przez Andrew Charlesa Williamsa Jr., została nagrana przez Alberta Kinga w 1966 rok. Standard „Be Careful With A Fool”, z doskonałym fortepianem, to kolejny utwór B.B. Kinga, nagrany po raz pierwszy w 1957 roku, teraz z potężnymi zagrywkami gitarzysty Newmana. „Let Me Love You” to utwór napisany wspólnie przez Jeffa Becka i Roda Stewarta, który znalazł się na debiutanckim albumie Becka „Truth” z 1968 roku. Wznoszący się wokal wykonuje Arlene Wow a Ryan Newman czyni z piosenki swoisty call & response. Potem już płynnie przechodzi do rytmów reggae z 1973 roku, czyli ”Get Up Stand Up”- klasyka Boba Marley’a i Petera Tosha. Kultowy „Miss You” Micka Jaggera i Keitha Richardsa (z 1978 roku z albumu „Some Girls” zespołu The Rolling Stones) teraz śpiewany jest z latynoskim wokalem wspomaganym przez Arlene Wow. Zaskoczeniem jest „Baltimore Oriole” – ballada miłosna Hoagy’ego Carmichaela z 1942 roku, gdzie Ryan Newman mistrzowsko łączy ogniste bluesowe zagrywki z ptasimi odgłosami. Utwór „Come On”, często nazywany „Let The Good Times Roll”, został napisany przez nowoorleańskiego artystę rhythm and bluesa Earla Kinga i po raz pierwszy nagrany w 1960 roku. To porywający popis gitary Ryana Newmana w stylu R&B. Dylanowski „Highway 61 Revisited” z 1965 roku jest uroczą balladą rock-bluesowa by gitarzysta skwitował sesję klasykiem „Good To Me As I Am To You” Arethy Franklin. Jawi się zatem album ‘Wrath of Blues” jako przepiękny zestaw budujący historię amerykańskiej muzyki, zgrabnie przedstawionej przez charyzmatycznego gitarzystę-wokalistę oraz znakomity, orkiestrowy, zespół.
