Ry Cooder – The Prodigal Son – Fantasy Records

///Ry Cooder – The Prodigal Son – Fantasy Records

Ry Cooder – The Prodigal Son – Fantasy Records

Ry Cooder  nie jest wybitnym  wirtuozem gitary ani wielkim wokalistą. Charyzma jego sztuki broni się jednak sama. Jest stylowym artystą poruszającym się zgrabnie zarówno w latynoskich skojarzeniach, jak i folkowo-bluesowym świecie. Bawi się muzyka, prowokuje pastiszem, buduje etnicznie – muzyczne pętle. Z  uwielbieniem porusza się w tradycyjnym bluesie, wiejskim folku, tradycyjnym jazzie i meksykańskim, ludycznym folklorze. Ry Cooder odnajduje się znakomicie w każdej z tych ról : od gitarzysty mariachi po chórzystę gospel i swingującego jazzmana oraz melancholijnego bluesmana. Każdy album jest precyzyjnie dopracowany i – co ciekawe – cieszy się ogromnym uznaniem i jeszcze większą popularnością ( od  projektu „ Buena Vista Social Club ”, muzyki filmowej  do ”The Long Riders” , „Paris-Texas”, „Last Man Standing”, „Geronimo”, po  sugestywny album ”Talking Timbuktu ” z Ali Farką lub  przepiękny w swojej prostocie  „ Jazz ”). Ale Ry Cooder to także   społecznik, lewicowiec i zatroskany obywatel piętnujący to, co złe w Ameryce.

„The Prodigal Son” to  pierwszy album Coodera od sześciu lat. Gitarzysta, wokalista i autor piosenek zarzuca jakby na moment swój cięty, artystyczny komentarz polityczny ( znany przecież z takich albumów „Chavez Ravine”, „My Name Is Buddy”, „I, Flathead”, „Pull Up Some Dust and Sit Down” oraz „Election Special”- rozprawiający się z wyborczym wyścigiem  Obamy i Romney’a). Tylko pozornie polityka nie jest obecna na płyce „The Prodigal Son”, bo tak po prawdzie syn marnotrawny Ry Cooder swoimi piosenkami bawi ludzkie  ukojenia i pocieszenia oraz szuka odpowiedzi na trudne sprawy  poprzez pogodne i proste piosenki gospel i bluesa. To ciekawe, bo dopiero teraz w karierze 71-letniego białego  ateisty  gospel staje się jakiś szczególnym artystycznym wyzwaniem oraz inspiracją. Szuka skojarzeń w bluesie, religijnym uniesieniu spiritual, prostocie wypowiedzi gospel. Przecież już na wcześniejszych płytach śpiewał  “Dark Was the Night” – piosenkę Blind Willi’ego Johnsona, “Great Dream of Heaven” Josepha Spence’a i ” Jesus on the Main Line “ legendarnego pieśniarza z  Mississippi, Freda McDowella.

„The Prodigal Son” jest jeszcze bardziej „ludowy” i w sensie religijnym uduchowiony. Pojawiają się  kultowe piosenki  Blind Willie’go Johnsona (“Nobody’s Fault but Mine”, “Everybody Ought to Treat a Stranger Right”), Cartera Stanley’a ( “Harbor of Love”, ”The Pilgrim Travelers”, “Straight Street”), Alfreda Reeda ( “You Must Unload”)  i przejmująca pieśń  Williama Dawsona “In His Care” oraz tradycyjny, słynny gospel-song  “I’ll Be Rested When the Roll Is Called“. Tytułowy “ The Prodigal Son” nie jest tym słynnym hitem wielebnego Roberta Wilkinsa i popularnym  gospel bluesem granym przez The Rolling Stones  lecz przygotowanym w tradycyjnej konwencji przez Ry Coodera i jego syna, perkusistę Joachima Coodera nowym „standardem”. Do tego trzy oryginale, folkowe piosenki “Shrinking Man”, “Gentrification” oraz  “Jesus and Woody“, które zgrabnie łączą klimat i budują piękne brzmienie całego albumu.

“Muzyka gospel ma przyjemny sposób na sugestie dotyczące empatii –  mówi Ry Cooder w wywiadzie dla “Los Angeles Times. To miły muzyczny sposób sugerowania tego, co dla ludzi jest ważne i przypominanie, że w środku każdego z nas jest cała głębia i miłość. Lubię takie proste, otwarte piosenki. Opowiadają więcej niż wielkie muzyczne oratoria.”

Dionizy Piątkowski
2018-07-10T17:43:15+00:00