Założona w 1970 roku przez Charlesa Tollivera i Stanley’a Cowella, wytwórnia Strata-East Records była pionierem wolności artystycznej wspierając wizje i projekty najbardziej wpływowych muzyków swoich czasów. Zaangażowanie Strata-East w produkcję płyt przez artystów i wysokie standardy produkcji zapewniły jej szanowane miejsce w historii jazzu. Po latach misja ta jest kontynuowana poprzez historyczne i archiwalne wydawnictwa z katalogu legendarnej oficyny wydawane teraz przez Mack Avenue Music Group. Wybitne i kultowe sesje ukazują się zarówno w formacje CD oraz kolekcjonerskich LP, ale od początku 2026 roku Strata-East po raz pierwszy udostępnia 32 historyczne albumy ze swojego katalogu na platformach cyfrowych. Inicjatywa reedycji opowiada zatem historię jednej z najbardziej kultowych wytwórni jazzowych, założonej wobec ograniczeń narzucanych przez duże wytwórnie w zakresie ekspresji oraz wolności artystycznej. Pierwotne taśmy analogowe zostały teraz zremasterowane przez Kevina Grey’a i wytłoczone na 180-gramowe winyle z dźwiękiem wyciętym bezpośrednio z oryginalnych taśm analogowych. Kolekcjonerskie płyty LP zawierają również luksusowe, rozkładane opakowania z nowymi komentarzami i nigdy wcześniej niepublikowanymi zdjęciami.
Wśród prezentowanych wznowień znalazła się kultowa płyta „Marchin’ On!” formacji The Heath Brothers. Album premierę swą miał w pół wieku temu, w 1976 roku i zrealizowany został przez szefa Strata East Records, pianistę Stanley’a Cowella oraz braci Heath: perkusistę Alberta, flecistę i saksofonistę Jimmy’ego oraz kontrabasistę Percy”ego. The Health Brothers byli elitą nowoczesnego jazzu a u boku pianisty i współzałożyciela wytwórni Stanley’a Cowella sesją „Marchin’ On!” stworzyli artystyczny pomost między korzeniami hard bopu lat 50-tych a „social-spirtitual” muzyką lat 70-tych XX wieku.
Stanley Cowell (5.05.1941-17.12.2020) już jako kilkunastoletni pianista, w 1954 roku, występował (jako solista) z Toledo Youth Symphony oraz American Youth Symphony. Będąc ‘cudownym dzieckiem’ kontynuował naukę gry na pianinie z Emilem Danenbergiem, uczył się kompozycji z Richardem Hoffmanem (w Oberlin College), odbierał nagrody, dyplomy i wyróżnienia prestiżowych uczelni i katedr: Mozarteum Academy w Austrii (1960-61), University of Wichita (1962-63), University of South California (1963-64), University of Michigan (1965-66). Przełomowym dla młodego pianisty-wirtuoza był pobyt w Nowym Jorku gdzie dał się poznać jako elokwentny pianista w jazzowym w zespołach Rolanda Kirka, Gene’a McDanielsa (1966), Mariona Browna (1966-67. Rekomendacje te pomogły pianiście pojawiać się w zespołach wybitnych twórców jazzu: grał z Maxem Roachem (1967-70), Milesem Davisem, Herbiem Mannem (1968), w zespole Bobby’ego Hutchersona i Harolda Landa (1968-71), grupie Stana Getza (1969) oraz warsztatowej Music Inc. Charlesa Tollivera (1969-73). Poszukując własnej stylistyki i kreując nowe oblicze jazzu założył firmę płytową Strata East Records, która przez wiele lat było centrum awangardowego jazzu. Wraz z Reggie’m Workmanem i Jimmy’m Owensem założył w 1973 roku legendarny dzisiaj Collective Black Artists Inc. – nieformalną organizację artystyczną (w strukturze oraz ideologii podobną do chicagowskiego AACM) promującą „new black music”. W 1973 roku podjął współpracę z Donaldem Byrdem, w 1974 roku grał z Cliffordem Jordanem, potem z Sonny’m Rollinsem (1974-75) a od 1975 roku z zespołem Heath Brothers. Przebogata dyskografia pianisty obejmuje m.in. “Why Not” z Marionem Brownem, “Members Don’t Git Weary”z Maxem Roachem, “Blues For Viet Cong” i “The Ringer” z Charlesem Tolliverem, “Angel Eyes”, “Brillant Circle”, “Let’s Hang Out”, “Step Up”, “Departure No. 2”, “Questions & Answers” z Dave’m Burrell’em, “Sienna” i “ Love And Understanding” “The Cutting Edge”, “Games”, ” Waiting For The Movement”, “Air Dancing”, “Equipoise”, “The DeJohnette Complex”, “Impact”, “In Motion” z The Heath Brothers, “Traveling Man”, “Winter Moon” oraz “ Brothers And Others”, koncertowy “Live At The Jazz Alley”, “As We Were Saying” oraz “Marchin’ On”, sesji której bohaterami są bracia Heath.
Kontrabasista Percy Heath ( 30.04.1923-28.04.2005) podobnie jak młodsi bracia (Al i Jimmy) wyrastał w muzycznej tradycji rodzinnego domu w Filadelfii, by w 1946 roku wyrwać się wraz z Jimmy’m do Nowego Jorku i rozpocząć jazzowy exodus od koncertów z sekstetem Howarda McGhee. Przez kolejne kilka lat grywał i nagrywał ze znamienitymi artystami nowoczesnego jazzu: Milesem Davisem, Fatsem Navarro, Dizzy’m Gillespie’m, Charlie Parkerem, Theloniousem Monkiem, J.J.Johnsonem, Cliffordem Brownem i Horacem Silverem. W 1951 roku zastąpił Ray’a Browna w kwartecie Milta Jacksona, by po kilku miesiącach zespół ten nazwać jako Modern Jazz Quartet. Z grupa tą odniósł największe sukcesy, choć ważnymi były także nagrania i koncerty zrealizowane (równorzędnie) w ramach The Heath Brothers. Różnorodna dyskografia basisty obejmuje tak znamienite sesja, jak „Sonny Rollins With The Modern Jazz Quartet”, „Miles Davis Quintet” (1954), „Thelonious Monk Trio”, kultowe „Django” , „Fontessa”, ”Pyramid”, „Lonely Woman”, „Paul Demond With The Modern Jazz Quartet”, “Blues On Bach”, Quartet), „Concorde” , “Together Again”, “Echoes”, “Topsy-This One’s For Basie”, “For Ellington”, “A Night At The Opera” z Modern Jazz Quartet oraz pakiet albumów firmowanych jako The Heath Brothers (od “Marchin’ On” po „Passing Thru”, “In Motion”, “Live At The Public Theatre”, “Expessions Of Life”, “Brotherly Love”, “Brothers And Others” oraz “As We Were Saying”).
Jimmy Heath ( 26.10.1926-19.01.2020) to wszechstronny muzyk, kompozytor i aranżer, który już w latach 40-tych uchodził za prekursora nowoczesnego jazzu. Wraz z bratem (Percy Heath’em) w 1947 roku grali z zespołem Howarda McGhee, by w latach 1949-51 związać się z big bandem i combo Dizzy’ego Gillespiego. To właśnie w okresie gry w zespole Gillespiego, Jimmy Heath okrzyknięty został „Little Bird” – godnym następcą Charlie’go „Birda” Parkera. W latach 1955-59 jazzman przebywał w więzieniu (narkotyki), by po wyjściu na wolność natychmiast dołączyć do kwintetu Milesa Davisa (zastępując w nim innego sakosfonistę, Johna Coltrane’a). Niebawem Jimmy Heath zakłada własny zespół, ale większe uznanie wzbudza formacja utworzona z trębaczem Art Farmerem. W 1975 roku decyduje się na założenie zespołu wraz z braćmi ( The Heath Brothers) oraz pianistą Stanley’em Cowellem. The Heath Brothers koncertują i nagrywają do lat 80-tych, ale saksofonista coraz częściej realizuje projekty muzyczne jedynie pod swoim nazwiskiem, lansujac charakterystyczne,’”coltrane’owskie” brzmienie swego saksofonu. Jako zdolny kompozytor i aranżer uczestniczy także w wielu sesjach innych jazzmanów a Miles Davis włącza na płyty „A Man With A Horn” oraz „Miles Smiles” jego kompozycje („CTA’,”Gingerbread Boy”). Jego najważniejsze albumy to nie tylko te nagrane wraz z The Heath Brothers ale także legendarne „The Thumper”, „Blue Soul”, “Really Big”, “The Time And The Place”, “Little Man Big Ban”, “You Or Me”.
Perkusista Albert „Tootie” Heath (31.05.1935-3.04.2024) już we wczesnych latach 50-tych podążył za starszymi braćmi (Percy’m i Jimmym) do Nowego Jorku by stać się niebawem jednym z entuzjastów nowoczesnego be-bopu. Rozpoczął współpracę z puzonistą J.J.Johnsonem (1958-60) oraz ze słynnym Jazztetem ( 1960-61), realizując, w między czasie, szereg ciekawych nagrań z Jimmy’m Heath’em, Nat’em Adderley’em, Johnnym Griffinem, Mal Waldronem, Kenny’m Dorhamem. W 1965 roku przeniosł się na trzy lata do Skandynawii, gdzie współpracował z saksofonistą Dexterem Gordonem i pianistą Kenny’m Drew. Po powrocie do Stanów koncertował z pianistą Cedarem Waltonem i saksofonistą Yusefem Lateef ’em oraz różnymi grupami pianisty Billy Taylora. Od połowy lat 70-tych dzielił równo czas na pracę z „rodzinnym” The Heath Brothers oraz licznymi koncertami w Europie. Pod koniec lat 70-tych opuścił The Heath Brothers, zawieszajac na kilka sezonów koncerty i nagrania. Do jazzu powrócił dopiero w 1982 roku jako muzyk słynnego Jazztetu oraz zespołów gitarzysty Tal Farlowa. Nie unikal także lansowania autorskiej formacji. Jego ogromna dyskografia obejmuję historyczne i kultowe dla jazzu albumy ( „John Coltrane” z 1957 roku, „J.J.Johnson in Person”, „The Thumper”z Jimmy’m Heathem, „Really Big” „On The Trial”, „The Montmarte Connection” z Dexterem Gordonem, „The Gap Sealer”, „Kwanza:The First” ,”Kawaida”, “Catalonian Fire” z Tete Montoliu, “You’ve Changed”) oraz zestaw nagrań zrealizowanych wraz z rodzinnym The Health Brorhers ( “You Or Me”, “Passing Thru”, “In Motion”, „Live At The Public Theatre’1979”, “Expessions Of Life”, “Brotherly Love”, “Brothers And Others”, “ As We Were Saying” oraz kultowy ”Marchin’ On”).
